 Sevilmek mi, Tamamlanmak mı ?
Gün döküldü yine odanın solgun yüzüne,
Aynada bir yabancı, gözlerinde eski bir keder.
Zamanın nabzı vuruyor şakaklarımda, duyuyor musun?
Hani o her sabah yeniden kurulan dünya,
Şimdi bir akşamüstü sükûnetinde eriyip gider.
Sevilmek, bir kuşun kanadındaki o uçucu heves;
Gelir, konar ve bir gün mutlaka veda eder.
Oysa ben, karanlığın en koyusundan geldim sana,
İçimde dinmeyen bir yağmur, ellerimde kırık kandiller.
Sadece sevilmek yetmiyor bu uçurum kenarında,
Bir sesin sıcaklığına değil, bir ruhun yankısına açım.
Seni sevmek, bir intiharın eşiğinde hayata tutunmak gibi,
Her nefeste biraz daha sende yok olmak,
Bir kahır mektubu gibi zarfa sığamamak...
Şimdi şu masaya koyalım her şeyi, en baştan.
Üstünde biriksin yarım kalmış neyimiz varsa;
Eksik bir gülüş, anlatılamamış o çocukluk korkusu,
Yalnızlığın o ağır, o dökme demirden kokusu...
Bir masa ki bu, biz koydukça genişliyor,
Biz sustukça konuşuyor eşyaların diliyle.
Tamamlanmak diyorum, bak asıl mesele burada;
Birinin içinde erimek değil, birinde bütüne ermek.
Sevilmek, güneşli bir günün geçici bir lütfudur,
Ama tamamlanmak, bir mermerin sabırla yontulması.
Bir heykelin sessizliği gibi, her darbede kendin olmak.
Ben senin sevginde dinlenmek istemiyorum sadece,
Ben seninle o büyük boşluğu doldurmak,
Kırık yerlerimi senin gölgenle onarmak istiyorum.
Söyle, hangi mevsimin hangi yorgun durağındayız?
Sevilmek bir duraksa eğer, ben orada çok bekledim.
Beni öyle bir gör ki, eksik kalan yanlarım sende bitsin,
Bir şiir gibi, son mısrası yazılınca özgürleşsin ruhum.
Çünkü sevilmek bir misafirliktir, kısa ve telaşlı,
Oysa tamamlanmak, kendi evine dönmektir sonunda.
Zaman akıyor, masada boş kadehler ve o derin sessizlik.
Aynadaki yüz şimdi daha tanıdık, daha olgun.
Anlıyorum; sevilmek sadece bir gökyüzü vaadidir,
Tamamlanmaksa, o gökyüzünde kanat çırpacak gücü bulmak.
________________ — “Bazen en büyük kayıp, yaşanmamış ihtimallerdir.” |