[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Lütfen Üye Olmak için TIKLAYIN...]
Bazı kitaplar bittiğinde hemen kapatıp rafa koyamazsınız; bir süre durup düşünmeniz gerekir. Okurken sanki bir roman değil de, her gece çayımın yanında oturan bir arkadaşla sohbet ediyormuşum gibi hissettim. Öyle bizden, öyle tanıdık, öyle derinden bir hikâyeydi ki… Hikâyedeki bazı notalar, hatta isimler bile zaman zaman sol yanıma dokundu. İnsan bazen fark etmeden kendi geçmişine temas ediyor satırların arasında.
O an içimdeki eski yaraları yokladım; hâlâ acıyor mu diye. Unutmadığımı fark ettim ama artık eskisi kadar şiddetli değildi. Belki de yaşanmışlıkların sonunda insanın kendisiyle yaşamayı öğrenmesi böyle bir şeydi.
İyi ki okudum seni Feribe. Bana sadece bir hikâye değil, kendime dönüp bakma fırsatı da verdin..