Bir yalnızlık durur denizin ortasında,
Adı aşk mıdır, yoksa bir hüzün mü bilinmez…
Dalgalar fısıldar eski zamanları,
Her gece bir sır bırakır sessizliğe.

Bir ışık yanar gecenin koynunda,
Sanki bir kalp hâlâ bekler gibi.
Uzaklara bakan o eski kule,
Sevmenin sabrını öğretir gizlice.

Bir efsane saklı taş duvarlarında,
Kavuşamayan sevdaların yankısı…
Ne çok “gel” demiştir rüzgâra,
Ne çok “gitme” kalmıştır içinde yarım…

Ve ben bakarım kıyısından sana,
Sen denizin ortasında suskun bir şiir…
Anlarım ki bazı aşklar böyledir,
Yakındır ama dokunulmaz bir kaderdir…

– Anka