 Ruhsal İntihar
Ben ölmedim.
Sesini kıstım sadece hayatın...
Sabah oluyor, güneş içeri giriyor,
ben içeri giremiyorum kendimden.
Uyanıyorum,
ama içimde kimse kalkmıyor yataktan.
Yüzüm aynada duruyor, yerli yerinde,
gördüğüm surette
kendimi inkâr ediyorum.
İyi olmanın ihtimali var belki…
ama ben o kapının önünde duruyorum,
anahtarı cebimde unutuyorum.
Sanki birinin hayatını giymişim,
omuzları bana ait değil;
eğreti duruyor üzerimde.
Bir şeyler anlatıyorlar, başımı sallıyorum.
Sessizliklerinde buluyorum kendimi,
susmak kolay geliyor bana şu sıralar.
Ben kendimi öldürmedim.
Sadece yaşama isteğimi
gün gün aç bıraktım.
Ve kimse anlamadı,
Bazı insanlar ölmez…
Sadece yavaş yavaş terk edilir içlerinden. |