 Kırık Ayna
Kırık Ayna
Zaman her şeyin ilacıdır, derler ya,
ben bekledim…
Yaralar kabuk bağlamadı,
sadece sessizleşti.
Hayat, gelmeyeni beklemekle geçti,
sırtımda bir valiz;
yükü, kırık dökük bir umut.
“İyileşmek mi?” dedim aynaya,
“Ben hasta değilim ki…
Sadece, parçalarım yerini bulamadı.”
Saygı ince bir ipti,
kimse tutmadı,
sevgi boşlukta kaldı.
Ve düştü.
Anladım ki bazı düşüşler
yere değil,
insanın içine olurmuş... |