içimden duyarım
şu an mücadelemin otuz üçüncü yılının herhangi bir anı
hiç bir ehemmiyeti yok bunun
ben daima teyakkuzdayım
sen kollarımda kan kustuğunda da
ben yarım açık gözlerine bakarak
savaşıyordum
kurban verdikten sonra seni rüzgara
ve nefesini
cam kırıkları avucunda...

hiç bir zaman sarılamadığın kollarım
hiç bir zaman bakamadığın gözlerim
ve doya doya koklayamadığın bir hiçliği
beni sana getiremediğim için...

ben ne bir savaşçıydım oysa
ne de bir kral
sana verebileceğim şeyleri elde edemeyen
küçük bir adam
ben
kendimi getiremedim sana
bana dair hiç bir şeyi
kendimi bırak
iki cümleyi...

hangi noktasındasın bilmiyorum inan uzaklığımın
kaybımın hangi eşgalinde
hangi zamandaki süretimde saflığın
bu adam için miras bıraktığın tüm gölgeleri mezarına serpiyorum
affet...

can-i