Seni düşünmek artık bir alışkanlık değil, içimde kendi kendine büyüyen bir yangın gibi; susturmaya çalıştıkça harlanan, görmezden geldikçe her yerimi saran bir his oldu.

Teninin bana değmediği her gece, bedenim seni hatırlıyor ve aklımın unutmaktan yana kurduğu bütün cümleleri, kalbim tek tek yakıp kül ediyor.

Özlemek dediğim şey yalnızca seni istemek değil, seni düşünürken kendimi kaybetmek, sınırlarımı unutmak ve yokluğuna rağmen hâlâ sana ait hissetmekmiş meğer.

Herkes bana “geçer” diyor ama bilmiyorlar ki bazı arzular geçmez, insanın içine yerleşir, nefesini değiştirir ve kalbin ritmini bile başka türlü attırır.

Sana dokunamadığım her an, içimde yarım kalan bir hareket gibi; tamamlanmak isteyen, ama yalnızca senin varlığınla anlam bulan bir arzu olarak dolaşıyor içimde.

Eğer bir gün, hiçbir sebep yokken vücudun ürperir, kalbin hızlanır ve aklın bir anlığına karışırsa, bil ki ben o an, yine seni düşünürken kendimi tutamamışımdır.