 Tuz ve Buz
Tuz ve Buz
Her yaranın bir sahibi vardır,
bir de misafiri.
Kimi misafir gelir,
tuz basar en ince sızıya.
Niyeti şifa mıdır, cefa mı bilinmez;
yakarken "iyileşiyorsun" der,
kanatırken gülümser.
Oysa tuz, yaranın hatırıdır;
unutmana izin vermez.
Kimi gelir,
buz olur yangınına.
Sözü yoktur, varlığı yeter.
Erir senin ateşinde damla damla,
kendi varlığından eksilir,
senin acın dinsin diye.
Dünya bu işte,
aynı yaraya eğilen iki suret.
Biri yakıp geçen,
biri eriyip giden… |