Dün bir arkadaşımın bir paylaşımını gördüm.
“Askıda ekmek yetmez bizim insanlarımıza;
askıda ahlak,
askıda namus,
askıda vicdan,
askıda beyin…
Eksiği olan alsın, kullansın.”
Bu paylaşım beni çok düşündürdü.
Çünkü karnımız tok ama ruhumuz aç.
Kalabalıklar içindeyiz ama birbirimize yabancıyız.
Herkes her şey hakkında konuşuyor
ama kimse kendine bakmıyor.
Yanlışı görünce susuyoruz,
doğruyu savunmaya gelince yoruluyoruz.
Adaletsizlik alışkanlık olmuş,
merhamet zayıflık sanılıyor.
Dürüstlük enayilik,
saygı gereksiz görülüyor.
Sosyal medyada vicdanlıyız,
sokakta umursamaz.
Klavyede cesuruz,
yüz yüze gelince sessiz.
Herkes haklı,
kimse sorumlu değil.
Empati pahalı,
insanlık lüks,
değerler raflarda tozlanıyor.
Gürültü çok,
anlam yok.
Belki de en çok
askıya asılması gereken
insanlığımız.
İhtiyacı olan alsın…
Çünkü kaybettiklerimiz artık
maddi değil,
ahlaki.