Sen yine sen…
belki de sonsuza kadar sen.
Çünkü kurulan bağın özü sevgiyle dokundukça,
her kelimen yüreğime ince ince işleniyor.
Sanki ruhuma işlenen bir nakış gibi…
Sessizce, sakince ama derinden.
Her yeni muhabbet, her küçük söz, her sıcak dokunuş gönlümü sarıp sarmalıyor.
İlk kez ısıtmıyormuş gibi değil,
her defasında yeniden,
ilk günkü tazeliğiyle açıyor kalbimin kapılarını.
İçimde her seferinde başka bir bahar başlıyor, başka bir renk serpiliyor.
Kalbe Şifa oluyor, sen yine sen….