Kalpten kalbe bir yol var derler ya…
işte o yolun adı kimi için aşk,
kimi için sevgi,
kimisi içinse tarif bile edilemeyen bir histir.
Kelimelere sığmaz,
tanımlara gelmez,
çünkü her yürekte başka çalar,
her insanda başka bir renge bürünür.
Bazen iki insan karşılaşır ve aralarında görünmeyen bir hat yanar.
Ne acelecidir bu bağ, ne de zorlayıcı…
Sanki yıllardır oradaymış gibi doğal,
sanki hep var olacakmış gibi sıcak.
Belki muhabbet dediğimiz şey tam da budur,
Yüreklerin birbirine usul usul sokulması,
sözlerin ısıtamadığı yerleri bir bakışın ısıtması.
Kim bilir,
belki de en büyük şifa bu görünmeyen yoldadır.
Çünkü o yol açık olduğunda insan kendini daha hafif,
daha tamam,
daha “iyi” hisseder.
Kalpten kalbe akan o sıcaklık,
bir ömrün yükünü bir anda hafifletir.
Ve bazen sadece şöyle demek yeter:
Sen içimi ısıtıyorsun.