Bugün üzerine giydiğin olgunluğu, sana zaman bir armağan olarak sunmadı, onu acı tecrübelerden ve neredeyse sonun olacak anlardan kendi ellerinle dokudun. Yüzüne yansıyan bu sükunetir öncesinde, seni paramparça eden fırtınalar vardi. Bu dengeye ulasmadan önce defalarca savruldun, düştün, uçurumun kenarından döndün. Bu elbisenin her bir ipliği için, ruhundan bir parça bedel ödedin. Ama o bedeller, seni vipratmadı: seni sen vaptı. Her yara, kalbinde bir bilgelik izi bıraktı. Her acı, seni biraz daha Rabbinin merhametine yaklastırdı. Artık kırılmaktan korkmuyorsun, çünkü yeniden doğmayı öğrendin. Ve şimdi, kalbinde sükunet değil; kabulün teslimiyetin ve ilahi huzurun en sessiz mucizesi var