İçinde kin taşıyan insan, dışarıya öfke saçarken içten içe kendi huzurunu da tüketir. Çünkü nefret, ne geçmişi onarır ne de geleceği aydınlatır, sadece bugününü karartır. Kalbi nefretle değil, anlayış ve merhametle beslemek gerekir diye düşünüyorum. Çünkü nefretin bıraktığı izler kalıcıdır, ama affetmenin ve sabrın açtığı kapılar daima ışığa çıkar. İnsan kalbinin yükünü hafifletmek istiyorsa, kinle değil sevgiyle yol almayı seçmeli...