Ağlamak anlatamadıklarımızın zekatıdır demiş Zarifoğlu. İnsan anlatamadıklarıyla insandır...
Kimsenin konuşmadığı bir dil gibiyim, kimsenin inanmadığı bir deli, yazarının bile okumadığı bir kitap, hiç çalmayan bir şarkı, hiç vatandaşı olmayan bir ülke, hiç sorulmayan bir soru gibiyim. Kalabalıklar içinde varım ama yok gibiyim...
Ah şu gözlerin, ömrümün göğü olsun...