İlkokuldan ortaokula kadar babam hep şakıroyu dinlerdi ve kendisi şakıronun kasetini teyp’e takıp açmamı isterdi. Kendisine şakıroyu açıp dinletirdim. Tabi o zamanlar ben pek sevmezdim ve saçma gelirdi. Ben, bu adam kim, niye böyle hep bu adamı dinliyorsun diye sorardım. Normaldir o zamanlar çocuktum her şey güzel laylaylom zamanlarımdı. Babam hep derdi ki bir gün ben ölünce benim sevdiğim her şeyi seveceksin. Belki de benim gibi olacaksın ve belkide şakıroyu hep dinleyeceksin. Babam öldükten sonra fark ettim ki şakıro'yu açtığım her an daha ayrı bir severek dinliyorum ve daha ayrı idrak ediyorum.
