| İçeriği Görebilmeniz için Üye olmalı / Giriş Yapmalısınız..! | | bu şekilde başlayan tüm cümlelerde bir çaresizlik vardır. tek umudun o şeyin olmamış olması, ya da senin yanlış anlama ihtimalindir.
kim bilir, belki de oraya gitmemiştir?
kim bilir, belki hayat bize de güler.
kim bilir gerçekten? bazen allah bilir, bazen bir ben bilirim. hayat bizi değil, biz hayatı idame etmeye çalışıyoruz adeta. hayat bize bilinmezlikler sunuyor, biz kim bilir, belki diyoruz.
olayın gidişatını bırak, gidişatı kimlerin bildiğinden bile bihaberiz.
birlikte mutlu olduğun insanlar yanında olduğu sürece şikayetçi olmazsın, varlığını hissetmek yeterlidir bazen. ama bazen hiç kimse gönül tahtının yerini doldurulmaz eğer o taht boş ise her daim huzursuz olacaksın. bazen tam buldum diyecek ama yanlış olduğunu anladığında dahada büyük bir yük binecek omuzlarına, tahtın sahibi geldiğinde herşey tamam olacak, bunu yakalayan insan yüzdesi belki beş belki ondur hayatta. neyse herkese gönlüne göre verir yaradan umarım.
/-Şimdi bir çay koyup, hayata yeniden başlama zamanı…
/-emeğine , güzel kalbine tesekkürler.
________________
bende dahil bilmiyorum aga ne zaman başladı, ne zaman bitti.. / neyi ne kadar sevdiysem, o kadarı gitti. |