İçeriği Görebilmeniz için Üye olmalı / Giriş Yapmalısınız..!

Az evvel... İş yerine girerken yolda bir aile gördüm. Araçlarına binmek üzerelerdi. Hanımefendi herkesin annesi gibi ortalama bir kapalı giyime sahip. Fakat eteğinin dibinde öylesine kocaman harflerle Cristian yazıyordu ki şaşırmamak elde değil. Ciddi ciddi durdum ve eşine söyleyip söylememek hakkında kararsız kaldım. Söylesen dert, söylemesen dert. Hayırdır sen benim eşimin eteğine mi bakıyorsun dese adam haklı bir şey diyemezsin. Adım attım atacağım, ayaklarım bile sürüncemede kaldı. Umarım içlerinden biri fark eder temennisiyle iş yerine girdim...

İnandığı değerlere bile bu kadar uzak olan insanlar topluluğundan bahsediyoruz. Kültürü konuşmak şöyle dursun...

Dün bir arkadaşla tanıştım. Belediyenin temizlik ekibinden. Yine iş yerinin önündeyiz. Çocuk yer göstererek, şu binadan direk kafama çöp atıldı dedi. Kültür mü konuşabiliriz?

8-18 yaş arası çocukların ağzından küfür eksik olmuyor. Bunları anneleri babaları nasıl yetiştirmiş, daha doğrusu nasıl yetiştirmemiş siz düşünün. Evladına terbiyeyi öğretmekten aciz bir topluma dönüştük. Kültüre sıra gelir mi sizce?

Çocuklarına dair tek uygulaması nick verir gibi saçma sapan isimler vermek ve sadece gözalıcı kıyafetler giydirip fotoğrafını paylaşmaktan öteye geçmeyen insanların olduğu bir toplumda kültürü nasıl tartışabiliriz ki?

Geçenlerde bir arkadaşın çocuğuyla tanıştım. 3-4 yaşında bir kız çocuğu. Öylesine edepsiz bir jargona alıştırılmış ki anlatamam. Çocuğu edepsizce, saygısızca ve patavatsızca konuşmaya teşvik ediyorlar ve bunu da maharet sayıyorlar. Övündükleri tek şey çocuğun ismi ve güzelliği. Peki bu çocuğu böyle arsız yetiştirince, ileride pişman olmayacaklarını mı zannediyorlar? Büyüdüklerinde de benim çocuğum niye böyle oldu diye dövünüyorlar.

Ya arkadaşlar, biz daha işin abcsini okuyamıyor ve göremiyoruz. Bu şartlar altında kültürü nasıl konuşabiliriz ki?

Karşımızda bir reklam şirketi var. İki kardeş ortak. Evleri çok yakın olduğu için işe yürüyerek gidiyorlar. Her önümüzden geçtiklerinde yürürken ellerinde telefon, ekrana gömülmüş vaziyetteler. Bir kez başı dik yürüdüğünü görmedim hiç birinin. Her yaştan insanımızın denge tutturamadan ekrana bu kadar gömüldüğü bir zamanda kültürden nasıl bahsedebiliriz ki?

İnsanlar birbirleriyle sohbet etmekten bile aciz. Devam edesim gelmedi an itibariyle. Akşama kadar yazalım faydası yok.

Toplum olarak bu kadar kuvvetli bir tarihi ve kültürü olan bizler bunu gerçekten hak etmiyoruz.

________________

True to its name, Narco loves sleep.