İçeriği Görebilmeniz için Üye olmalı / Giriş Yapmalısınız..!

“Bu kasabada ağaçlarla ilgili bir söylence dolanır. Vakti zamanında bütün ağaçlar birlik olmuş ve içlerinde en görmüş geçirmiş olan zeytin ağacının başına toplanmışlar. Gel demişler, bize önder ol, kuralları sen koy, hepimizi sen yönet. Zeytin daha en başından “olmaz” deyivermiş, “yağımı, dermanımı bırakayım da sizinle mi uğraşayım. krallığınız sizin olsun, benim zenginliğim bana yeter.” Kovup başından savmış hepsini.

Ağaçlar bakmışlar ki böyle başsız izansız olmayacak bir de kökleriyle başa çıkılmaz incire gitmişler, bu kez de incire methiyeler düzüp lafın sonuna sakladıkları arzuhâllerini dillendirmişler. Gel gör ki incir ağacı zeytinden de beter çıkmış, “ballı meyvelerimi bırakıp sizi düzene sokmakla mı uğraşayım” deyip sırt çevirmiş.

Ağaçlar çaresiz en son asmanın önünde eğilmişler. Şarabı, pekmezi, dipdiri meyvesiyle dünyayı mest eden asma, kıytırık bir ağaç hükümranlığına kanar mı, o da ötekiler gibi kapısından def etmiş sefil ağaçları.

Derler ki, meydanı boş bulan, işe yaramaz karaçalı fırsat bu fırsat deyip kuruluvermiş hükümdarlık tahtına ve işte o gün bu gündür karaçalı hükmedermiş ağaçlara.

Lakin bana soracak olursan öyle değildir hikâyenin aslı. Yaradan bakmış, şeytan nerede çoğalıyor, oraya bir zeytin ağacı dikmiş. Bu toprakları, denizi, diğer tüm canlıları zeytinin yağıyla meshetmiş, niye? Bu şeytanların elleri kaysın da şu güzellikleri tutup kavrayamasınlar diye.

Sonra da inciri vermiş başlarına, evlerini tepelerine yıkmış. Sök bakalım sökebilirsen. İncir ağacının kökünde boğulacak bu topraklar, göreceksin.

Ya asma? Şu karşı tepelerde güzü alaca kılan, tuzun, rüzgârın, eğimli tepelerin sevgilisini niye dolamış bu yerlere? Merhametinden; hazzı da tatsınlar istemiş, çiçek gibi hissetmek nasıldır bilsinler de kötülükten el çeksinler diye. Ya bunlar ne yapmış, söküp söküp denize atmışlar körpecikleri.”

Ahraz - Deniz Gezgin

________________

çöplük varsa, kedi de vardır