Bu gece, ruhumun en karanlık köşelerine inen karmaşık duygularla doluyum. Her defasında, gecenin sessizliği içinde kaybolurum ve bu sessizlikte, üzüntü, nefret, vefa ve sevgi gibi duygularımı birer parça olarak bulurum.
Üzüntü, geçmişte yaşadığımız güzel anılarla birlikte geliyor maalesef O anıları hatırladıkça, içim burkuluyor ve kaybettiğim şeylerin acısını hissediyorum. Üzüntü bende , duygusal bir yara izi gibi hala tazeliğini sürdürüyor.
Nefret, bazen içimden yükselir. Bu his, hayal kırıklığına uğradığım zamanlarda geliyor. Kendime ve başkalarına olan nefretimi hissetmek beni hüzünlendiriyor, çünkü aslında bu duyguların bir araya geldiği bir yerde olmak istemiyorum.
Vefa, içimdeki karmaşıklığı biraz aydınlatan bir ışık gibi oldu çevremle olan ilişkim bağlılığımı ifade ediyor. Bu bağlılık, zamanla şekil değiştirebilir, ancak hala varlığını koruyor.
Ve son olarak, sevgi. Sevgi, her şeyin merkezinde olduğu için Bu karmaşık duygular içinde, hala sevgi var. Hayatimda var olanlara ve kendime duyduğum sevgi, bu zor gecelerde beni ayakta tutan şey oldu
Gecenin sessizliği, duygularımı ve düşüncelerimi anlamama yardımcı olabilir mi? Bu karmaşık labirentin içinde kaybolurken, bu duyguları anlamak ve kabul etmek istiyorum.
[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Lütfen Üye Olmak için TIKLAYIN...]