neye ve niçin öfke duyduğum önemli. o an beni tetikleyen şeyi tartarım, öfkem bana şu an dost mu düşman mı irdelerim. dost öfke ise bu duygumu bastırmam, düşman öfke ise kontrol ederim. bir başkasının beni kendi duygum için yönlendirmesine ihtiyaç duymam, kimseyi bu kadar merkezime almam. ayrıca öfke noktama gelmeden yani kaynama noktasından önce uyarı işaretlerim vardır, onları kullanır kendime ve duyguma mutlaka müdahale ederim zaten. vesselam, duygularımı yönetebiliyorum. bu da yanlışlardan veya gereksiz eylemlerden koruyor beni.