SosiN Nickli Üyeden Alıntı

Yalnızca bizim istediğimiz sürece hayatımızda var olacak insalar için yıprattık kendimizi . Şu gerçeği çok çabuk unuttuk mesela, vazgeçilmez tavırlar sergileyen, bu dünyanın kendi etrafında döndüğünü düşünen ve küçük dağları ben yarattım edasıyla hayatımıza aldıklarımız, biz istersek varlar, istemediğimiz sürece yok . Olay bu kadar basitti aslında . Hak etmeyen insanları hayatımızda hiç de layık olmadıkları yere koymakta üstümüze yok . Evet büyüttük, hemde onları gözümüzde çok büyüttük . Onları sevdiğimizden kafamızda olmadıkları insana dönüştürdük . Peki ya sonra ? Onları gözümüzde büyütürken, aslında kendimizi küçülttük. Değdi mi.? Hak ettiler mi.? Asla .
Geç oldu ama şu gerçeği sonunda gördük:
Onlar vazgeçilmez değilmiş, vazgeçmeyen bizmişiz . Onları parlattıkça kendimizi eskitmişiz. Şimdi Can Yücel'in şu sözüne kulak verme zamanı:
"Karşınızdaki insan sizi hayatında nereye koyuyorsa, sizde onu tam oraya koyun . Ne eksik ne fazla ."