bizim insanimiz düşünce ve ifade özgürlüğüne uzak, eleştiri kültürüne kapalıdır. genelde yaygın olan ben eleştiririm ama eleştiri kabul etmem yönünde gelişmiştir. toplum içinde eleştiri yaparsan onu küçük düşürmüş olursun, mutlaka tenhada yakalayacaksın. artan kutuplaşma da eleştirel olmayı hem tahammülsüz kılmış hem de artırmıştır bana göre.

konuya gelelim; eğer eleştiri zihin süzgecinden geçiyorsa ve bir bilgi birikimi sonucunda beni ve yolumu aydınlatıyorsa ben çok severim bunu. bilgi ve birikimi olan kişi ancak kıyas ve karşılaştırma yapabilir çünkü. yani farklı bakış açısıyla düşünebilir, dolayısıyla da eleştirebilir.

fakat beni kim eleştirmesin sorusu hemen şunu getiriyor akla. mesela hiç kitap, dergi, makale okumamış, edebiyatla ilgilenmeyen, hayatı boyunca sorgulamamış, bir konuya odaklı yetişmiş, bir şeyin-ilmin-idealizmin vs yanlısı-yandaşı olmayı sorgusuz sualsiz kabul etmiş, empati kuramayan, bile bile yanlışı savunan, doğruyu savunanı ki (herkesin doğrusu farklı olsa da) doğruyu arayanı da saçma suçlamalarla kendi vicdanlarını körelten insanlar bir beni değil hiçbir şeyi eleştirmesin lütfen.

diyelim ki illaki eleştirecek ya hani, o zaman da eleştirel dilin üslubunu bilsin, kişiyi aşağılayacağım diye kendini alaşağı etmesin.