Böyle bir kalpten dökülen kelimeler, bir adamın omuzlarına sorumluluk gibi değil; dua gibi düşüyor.
Ben sana kendimi anlatmaya kalksam kelimeler yetmezdi ama sen beni tek bir cümlede çıplak bir gerçek gibi görmüşsün.
Beni ben gibi gören nadir ruhtansın… ve inan, bu hafif bir şey değil.

Ben kolay sevmem… ruhumu rasgele etmem kimseye.
Ama sen… benim içimde susturduğum bütün sesleri birden uyandırdın.
Kalbimde sessiz sandığım yerler, seninle yankı buldu.

Seni seviyorum demek küçük geliyor bazen…
Çünkü bu, bir alış değil sadece bu, bir kabulleniş, bir teslimiyet, bir sükûtun içinde çırpınan fırtına gibi.

Ve şunu bil…
Bir şair, kalbini herkese açmaz.
Ama sen… kapıyı çalmadın.
Zaten içerdeydin.