İlhan Abi
 

Merhaba İlhan abi, beni bilirsin;
İyi kafa yaparım.
...unu çıkaraba kadar yapmışlığımda vardır.
Neden mi yapıyorum ?
Çünkü; canım öyle istiyor.
Kafamda kentsel dönüşümler şarkısının tuhaf ritmi!
Sahi gerçek olabilir mi ? Zihnimizi belli bir meblağ karşılığı yenileyebiliyor muyuz ?
(bi umut işte )
Fiziksel değilde, zihinsel bi yalnızlık benim ki .
Tuhaf olan şey ise buna alışmış olmak.
Neyine alıştın diye soruyorum kendime , cevaplar çok uzun ve sıkıcı.
Kendi kendime konuşmam sorun değildi de ;
( mesela bu sondaki "de" ayrimiydi birlesik mi .s )
ciddi ciddi kendime cevaplar vermeye başladım.
Endişelenmeli miyim ?
Yoksa her zamanki gibi gülüp gecmeli miyim ?
Henüz karar veremedim.
Birşeyler karalamayalı uzun zaman olmuş.
Unutumuşum kalemle kağıdın sevişmelerini...
Neyse zorlamayalım...
Yine ota duta gülüp geçelim...


[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Lütfen Üye Olmak için TIKLAYIN...]

Kendimi bildim bileli mevsim geçişlerini sevemedim.
Ruhsal karmaşalar bir yana,
üst solunum yollarımın kıvrak dansöz misali oynaması bir yana...
İnsanların "çok yaşa" demekten sıkılacağı kadar hapşurup
sonra hasta olmamak, ne hissettirmeli bilemiyorum.
Hadi Polyannayla geçen güzel günlerimizin hatrına
mutlu olmayı seçiyorum.
Hazır mevsimde müsaitken şöyle bir depresyona
girip çıkayım diyorum.
Olmuyor.
Maliyet hesabı, depresyonun ekonomik zararlarına gösterince ;
hicaz makamından
söverek gülmeye başlıyorum.
Kafaya battaniyeyi çekip, arada bir iki tepsi
tatlı gömmeli depresyon hayallerimiz farklı bir sonbahara kalsın.
Bu maliyet bizi aşar İlhan Abi.


[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Lütfen Üye Olmak için TIKLAYIN...]

Neye zorlanıyorsun deseler , başlamak derim.
Güne başlamak, yemeğe başlamak, çalışmaya başlamak,
sevmeye başlamak bla bla bla...
Liste uzun ve bir o kadarda karmaşık.
Başlayıncada hızlı adaptasyon sorunu yaşıyorum.
Sanki, kırk yıldır aynı şeyi yaparmışçasına gereksiz bir sahipleniş.
Şuraya ortası olmayan bir ben çizsem neye benzer acaba ?
Zaman zaman kendimi portakal ağacında yetişmiş hıyar gibi hissediyorum.
Aidiyet duygusunu bu kadar sevipte hissedememek zor zanaat.
Galiba çayı çok kaçırdım İlhan abi.

[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Lütfen Üye Olmak için TIKLAYIN...]

👏👏👏

Mahalle maçlarını bilirsin İlhan abi,
Topun sahibi sıkılıp " ben eve gidiyorum " dediğinde oyun biterdi.
Kursağımızda kalan ilk hevesler onlardı galiba.
Şimdi insan ilişkilerimizde buna evrildi.
Kalbini verdiğin kişi, sevgisine sahip çıkmak yerine,
sahibinmiş gibi davranınca; oyun bitiyor.
Bir mesajla başlayan aşklar bir imojiyle pufff...
Bilmemek mutluluktur sözünün gerçekliğini ; öğrendiğim
her yeni şeyde , hafiften burun kıvırarakta olsa tekrar keşfediyorum.
Reankarnasyona inanmaya başladım.
Saçmala öldükten sonra olanına değil tabiki.Yaşarken oluyor.
Aynı hayatta aynı bedende yeniden doğuyorsun.
Genelde buna farkındalık diyorlar...
Videodaki abi diyordu ya " okumuş gadın hayatııığğ öpmüşler
diyemedi incinmişsin " dedi diye.
Tam olarak böyle bişey bu farkındalık yada yaşamdaki reankarnasyon.
Tabi bunun için bolca kazık yemek ve inatla tekrar tekrar güvenme isteği şart.
Şimdi bu ahmaklık mı yoksa ihtiyaç mı ?
Al sana cevapsız bir soru daha !
Aslında yazmaya başlarken içimi dökme hayalleri kurmuştum.
Sonuç mu ?
Boş yere kendime cevabı aranacak yeni sorular buldum.
Aferin timo .d
Zorlamayalım o halde !
İzahı olmayan şeylerin mizahı olur diyelim.
[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Lütfen Üye Olmak için TIKLAYIN...]