Bu kırgınlık geçer mi, bilmiyorum. Belki zamanla susar, belki içimde bir köşede ömür boyu kalır. Sen yeni arkadaşlarınla mutlu ol, gül, eğlen… Biliyor musun, herkes geçecek. Herkes gidecek. Yıllar sonra yine geleceksin, “affet” diyeceksin. Ama etmeyeceğim.
Herkes bana her şeyi yaptı. Alıştım incinmeye, alıştım yarım kalmaya. Ama sen… Sevdiğim insanın bunu yapması başka bir şeymiş. İnsan en çok güvendiği yerden kırılıyor. En derin yarayı, en çok sevdiği açıyormuş. Beni asıl bitiren buydu.
Ben senden bunu beklemezdim.
Kırıldım, dağıldım, sustum. İçimde bir şeyler öldü bugün. Belki sevme isteğim, belki inanma gücüm.
Evet, insanın canını en çok sevdikleri yakarmış…
Senin gibi.