Gecenin yarısı,
o güzel kızlar geldiler,
o harikulade kokularıyla burnumun dibine kadar girdiler,
aklımı aldıkları yetmiyormuş gibi,
bir de yavru kedilerimi toplayıp aldılar,
ve kıkırdaşa kıkırdaşa, kıvırta kıvırta gittiler.
Arkalarından seslendim,
dedim beni de almayacak mısınız,
götürmeyecek misiniz,
böylece burada mı bırakacaksınız?
Aralarından biri arkasını bile dönüp bakmadan
“erkekler kapatılsın” dedi.

Beni kapattılar, siz devam edin.

“Yalancı güneştir aslında bizi güneşten ziyade mutlu eden. Çünkü, hep beklenmedik zamanlarda, hiç olmadık anlarda ortaya çıkar.”

Mihr - Eylem Tok

“Kim bilir hangi mutsuzlar, ışığını yanık bıraktı. Işıklar sizi mutlu göstermez ki. Kimi karanlıktan korkuyor, kimi yalnızlıktan; hâlbuki yalnızlık korkusu kendi karanlığından...”

Mihr - Eylem Tok

Bora Chung’ın Lanetli Tavşan adlı eserini hayli beğendim. Kimi masalsı kimiyse çağın ve hayatın içinden farklı farklı öykülerle belirli bir konuyu/sorunu ele almak benim de benimsediğim tarz. Lanetli Tavşan ve kitaptaki diğer öyküler insanı rahatsız edici ögeler taşıyor. Yazarımız bu hususta özel bir çaba harcamış gibi duruyor.

“Bir şeylerin tepetaklak gitmekte olduğu hissi vardı. Sefahat had safhadaydı. Çok fazla yoğunluk vardı. Çok fazla değişim. Çok fazla acıyla baş başa giden çok fazla mutluluk. Aşırı bir yoksulluğun yanında aşırı zenginlik. Dünya hızlanarak daha gürültülü bir yer hâline geliyor, sosyal sistemler de caz müziği kadar karmaşık ve bölük pörçük şeylere dönüşüyordu. Bu yüzden bazı yerlerde sadeliğe, düzene, günah keçilerine ve zorba liderlere, ülkelerin de dinler ve mezhepler gibi olmasına karşı duyulan güçlü bir arzu vardı.

Bütün insanlığın geleceği tehlikede gibi gözüküyordu. Bugün de sık sık olduğu gibi. Çoğunluk karmaşık sorulara basit cevaplar arıyordu. İnsan olmak için tehlikeli zamanlardı. Hissetmek, düşünmek, umursamak için.”

Zamanı Durdurmanın Yolları - Matthew Haig

Kaotik bir günün daha sonunda kedi mırıltısıyla rehabilite oluyorum

“İhtiyar bir yüzde ne işi vardı bu çocuk gözlerin?”

Ahraz - Deniz Gezgin

“Bu kasabada ağaçlarla ilgili bir söylence dolanır. Vakti zamanında bütün ağaçlar birlik olmuş ve içlerinde en görmüş geçirmiş olan zeytin ağacının başına toplanmışlar. Gel demişler, bize önder ol, kuralları sen koy, hepimizi sen yönet. Zeytin daha en başından “olmaz” deyivermiş, “yağımı, dermanımı bırakayım da sizinle mi uğraşayım. krallığınız sizin olsun, benim zenginliğim bana yeter.” Kovup başından savmış hepsini.

Ağaçlar bakmışlar ki böyle başsız izansız olmayacak bir de kökleriyle başa çıkılmaz incire gitmişler, bu kez de incire methiyeler düzüp lafın sonuna sakladıkları arzuhâllerini dillendirmişler. Gel gör ki incir ağacı zeytinden de beter çıkmış, “ballı meyvelerimi bırakıp sizi düzene sokmakla mı uğraşayım” deyip sırt çevirmiş.

Ağaçlar çaresiz en son asmanın önünde eğilmişler. Şarabı, pekmezi, dipdiri meyvesiyle dünyayı mest eden asma, kıytırık bir ağaç hükümranlığına kanar mı, o da ötekiler gibi kapısından def etmiş sefil ağaçları.

Derler ki, meydanı boş bulan, işe yaramaz karaçalı fırsat bu fırsat deyip kuruluvermiş hükümdarlık tahtına ve işte o gün bu gündür karaçalı hükmedermiş ağaçlara.

Lakin bana soracak olursan öyle değildir hikâyenin aslı. Yaradan bakmış, şeytan nerede çoğalıyor, oraya bir zeytin ağacı dikmiş. Bu toprakları, denizi, diğer tüm canlıları zeytinin yağıyla meshetmiş, niye? Bu şeytanların elleri kaysın da şu güzellikleri tutup kavrayamasınlar diye.

Sonra da inciri vermiş başlarına, evlerini tepelerine yıkmış. Sök bakalım sökebilirsen. İncir ağacının kökünde boğulacak bu topraklar, göreceksin.

Ya asma? Şu karşı tepelerde güzü alaca kılan, tuzun, rüzgârın, eğimli tepelerin sevgilisini niye dolamış bu yerlere? Merhametinden; hazzı da tatsınlar istemiş, çiçek gibi hissetmek nasıldır bilsinler de kötülükten el çeksinler diye. Ya bunlar ne yapmış, söküp söküp denize atmışlar körpecikleri.”

Ahraz - Deniz Gezgin

Eskiden hep çekip giderdim. Bir süredir sadece çekiyorum sanırım

Bir ara ben istifa etmiştim, daha doğrusu edecektim. İş kâğıt üstündeki resmiyete kalmıştı sadece. Sonra yapma, etme, gitme diye başımın etini yediler. Baktım istifa etmek kalmaktan daha zor bir süreç, ben de lanet olsun deyip kaldım.

Lakin bana illa kal diyenlerin hepsi işten ayrıldı, gitti.

Günlük görev listesi:

1 - Kediyi besle

2 - Diğer kediyi besle

3 - Dışarıdaki kedileri doyur

4 - Kendini de doyur, çünkü ertesi gün kedileri besleyebilmen için hayatta kalmalısın

Kedi'nin hayat çarkı

Rivayet odur ki, Queen III. Elizabeth'in meclisinde "erkekler kapatılsın!" diye bir talepte bulunmuşlar. Queen de cevaben demiş ki "deli misiniz, nesiniz!" ve eklemiş "kapatalım da bizi mi şeyapsınlar"

Insane, but Qur'an strikes true.

Ahir ömrümde Flow gibi bir yapıtı da izleyebildim ya...

Sinemada Avrupa ekolüne hep bayılmışımdır, ama bu seferki olay gerçekten bambaşka.

Hâlâ tüylerim diken diken. Ağlamak istiyorum, içim içime sığmıyor.

Çok kötü, zalim bir rüya gördüm. Rüyamda Nobel ödülünü kaçırdım.

Anca rüyamda alırdım, orada da alamadım. Of yaa... Tüh.

Forumda üyeler ile olan ilişkim tam olarak şu şekilde:

[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Lütfen Üye Olmak için TIKLAYIN...]


Forumda yöneticilerle olan ilişkimse tam olarak bu:

[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Lütfen Üye Olmak için TIKLAYIN...]

Fenerbahçe vs Vakıf Bank voleybol maçı var

Prof. Dr. Kürşat Demirci'nin Mezopotamya medeniyetleri ve Sümerler üzerine güncel videosu var

Düccane Cundioğlu'nun yeni katıldığı bir programı var

Bugün ne çok video düşmüş. Hepsini izlemeli.

Türkiye Cumhuriyeti 100 yaşındaymış.

Hmm. Demek ki o yüzden alzaymır.

666666 Şubat Sonrasına Maktup


6 Şubat. Travmalar ülkesinde bir tarih. Hatırlayanlar hatırlatanlara hatırlatsın diye.

Daha kötüsünü yaşatmasın söylemleriyle geçen bir ömür bizimkisi. Öyle de nihayet bulacaktır.

Ülkeyi yönetenlerin o gün tek dertleri seçimdi. Seçilmek. Tekrar. Bir daha. Her daim. Ne olursa olsun, ama hazretleri iktidarda kalsın. Devletin başkanı, kurmayları, bürokrasisi, kurumları, makul miktarda personeli, tüm dertleri, çabaları ve odak noktaları koltuklar değişmesin. 6 şubat 2025, durum hâlâ aynı. Tıpkı 6 şubat 2030'da da olacağı gibi. 666666 şubat da geçse, bu hususta bir şey değişmez.

RTE'den biz şurada hata yaptık, burada eksiğimiz var gibi şeyler duymayı düşünenler oldu. Fakat o şaşırtmadı. Söylemesi gerekenleri söyledi. Türkiye çok büyük, ama deprem de öyle böyle büyük değildi ki kardeşim. Dinozorlara kıyım getiren gök taşı çarpması olayı bile bu denli elim ve korkunç bir felâket değildi. Bu minvalde şeyler söyledi.

Türkiye büyük ülke, gerçekten öyle böyle büyük değil. O yüzden rakamlar da büyük olmalı. Öyle bir elin parmağını geçmeyecek kişinin hayatını kaybettiği felâket vakaları Türkiye'ye yakışmaz. Bir binada yangın çıksa bile en az şöyle bir 50-60 kişi hayatını kaybedecek ki Türkiye'nin büyüklüğü göstersin kendini. Yakışmaz öyle üç beş gibi rakamlar Türkiye'nin büyüklüğüne...

Sözlerini tamalarken bir de "ne yapalım, kader" diye eklemişti RTE. Evet, mukadderat. İçinde bulunduğumuz distopik durum başka bir kavramla açıklanamazdı zaten. En güzeli.

Zaten şüphesiz ki dünya lideri zat-ı hazretleri. Bu dünya değilse de öbür dünya. Hani yeşillik, ağaçlık, bünyesinde ırmaklar akan. Çölün ortasında bedevinin sahra düşü olan dünya.

Ütopyaya öykünürken, distopyadan çıkamamak. Kaderden başka hangi kavramla açıklanabilir ki bu.