Hep aklımı dinleyen insandım ben ama sen kalbimden gelen o kadar güzel bi sestinki dinlemeden geçemedim.Dusunsene güzelliğini kaybetmiş şu dünyanın güzelliğini bulan birine şahit olduğunu. ve bazen hikayenin sonunu bilirsin ama yanılmayı ölesiye istersin. şu sıralar kahrolmuşluğun ötesinde bi yerdeyim, burdurumlara nasıl geldim bilmiyorum. ben unutmak istemedim, sen kendini unutturmak istedin ve inan unutmaya mecbur kalmanın affı da yok tarifi de. çünkü acı gidenin değil de kalanın hikayesidir. ve hikayeyi hep kalanlar bitirir.

benim sana en çok ihtiyaç duyduğum zamanda gittin. bunu bana hiçbir yaşım unutturamaz.

yaşıyorum sanıyordum sensiz, aslında kendimi yasamiyomusum sevdiğim. zaman geçtikçe hayalinden oluşan bi hayat kurdum kendime, ve o hayaller benim tek gerçeğim oldu.. kalbim acıyo, içim sızlıyo, ölesim var ama seni sevmek için yaşamak istiyorum.. bağırsam dağlar bağıracak, uyusam odalar. nasıl etsem bilemiyorum.. senin gölgendi her zaman gecemi aydınlatan eşsiz lamba. derdim ya hep sana "sen benim ilk defa bi başkasında kendime rastlayışımsın..." bu yüzden seni tanımak bi hataydı diyemezdim, çünkü bi hatayı bu kadar sevemezdim.....

sevince birbirinin yoldaşı oluyorsun. inanıyor, bağlanıyor, her durumda destek oluyorsun. olmadı..


Sen benim için varılacak bi durak değilsin ki. sen, sen benim için yolun kendisisin. belki aramıza şehirler girecek hiç karşılaşmayacağız. tesadüfler bile bizi bir araya getirmeyecek. ama sen hep aklımın en karanlık köşesinde en güzel yere sahipsin...

Alıntı