DEMOKRASİ'yanür Çocukluk...
 

[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Lütfen Üye Olmak için TIKLAYIN...]

Belkide; bisküvi, lokum kokulu bakkal özlemlerinden kaynaklıdır, çocukluğumuza olan kronik tutkumuz...
Kaytanı kırılana kadar dönen topacımız, ellerimiz nasır tutana kadar oynadığımız bilyelerimiz vardı bizim. Ve TANRI top'u yaratmıştı!... Cadde ortası, minyatür Çift kale maçlarda bıraktık, tüm neşemizi...
BÜYÜYORDUK!...
Apatmanların Zillerine basıp kaçamayacak, Erdal Amca'nın eriklerine dadanamayacak kadar büyüyorduk!...
Park alanını işgal ediyoruz diye, bizi kovalayan kapıcı Süleyman Amca yoktu artık. Üstelik ses yapmayn, çocuk uyuyor! diyen, Ayşe Nene rahmetli olmus, çocukta uyuyacak yaşı çoktan geçmişti.
Kaygılarımız da artıyordu geleceğe dair. Kovalamaç oynamıyorduk artık. Köşe kapmacada da köşelerimiz kapılmış, topaçlarımızın kaytanı çoktan çürümüştü. Geriye her rüzgar çıkışında uçan kames topumuz, kuyruk terazisini bir türlü tutturamadığımız uçurtmamız kalmıştı, zaten oda uçmuyordu...
Avuç dolusu renkli bilyeler yerine, johann faber kalemler tutuşturulmuştu ellerimize. Ekonomi derslerinde yarını tazeliyorduk, tüm kaygılarıyla...
Hayat; mesleki ideallerimizi boynumuza yular yapıp, kaygısız kahkahalarımızı çoktan heybemize sıkıştırmıştı. Padok'taki atlar gibiydik, üstümüze meslek seçip bahis yapan ebeveynler, kuponu çoktan yatırmıştı.
Kontra Pedal'e bağlamıştı hayat çizgimiz. Ne zaman Pedal'i geçmişe çevirmeye kalksak, ani frenle türbülansa sokuyorduk umutlarımızı...
Belkide fotoğrafların siyah beyazında saklıydı, samimi gülüşlerin gizemi. Fotolar, Tv'ler renklenmiş, galiba hayat senaryomuz bozulmuştu. Çıkarsız dostluklar da kalmamıştı artık.
Üstelik ''lise aşkı'' denilen bir moda esintisi hakimdi, okul borsalarına. E bizde modernize öğrencilerdik. Kaburgamızı ayırıp, kalbimizi avuçlara sunmayı öğreniyorduk, okulun hürriyet teneffüslerinde.
Yarına dair Anksiyetik kuşkularımızın arasında, kısa metrajlı kaçamak öpüşlerde yitirmiştik, çocukluk masumiyetini.
BİZ BÜYÜMÜŞTÜK ve artık KİRLENMİŞTİ DÜNYA..

Emeğinize sağlık..
Köşe başında bekler misin beni çocukluğum. Üç tekerlekli bisikletime binip sarılmak için.
Nedenlere ihtiyacım olmayan günlerime dönmek istiyorum. Marifet sandığım büyümek, yüreğimi küçülttü duygularımı körelterek..

Emeğinize sağlık @[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Lütfen Üye Olmak için TIKLAYIN...] 👏

Üçe kadar sayıyorum " diye tehdit ederken bile araya " iki buçuğu " sığdıran vicdanlı çocuklardık biz...
Emeğine yüreğine sağlık Bitanemmm. ;68

Yarına dair Anksiyetik kuşkularımızın arasında, kısa metrajlı kaçamak öpüşlerde yitirmiştik, çocukluk masumiyetini.
BİZ BÜYÜMÜŞTÜK ve artık KİRLENMİŞTİ DÜNYA..

emegine yuregine sagLik @[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Lütfen Üye Olmak için TIKLAYIN...]

Çok güzel bir yazı olmuş. Beni çocukluğuma götürdü.

Emeğinize sağlık..