![]() |
İçimdeki Sessizlik İçimdeki Sessizlik Bir gece kalbim, sanki uzak bir yıldızın ışığına aldanıp karanlığı unutmuş gibi yürüdü usulca. Ne gürültüsü vardı bu sevdanın, ne de kendini anlatmaya çalışan bir yanı… Verdiğim değeri bir avuç rüzgâr gibi dağılıp giderken izledim. Ben bir kalbi büyütürken içimde, karşılığında yalnız uzaklaşan bir sessizlik vardı. Bazı insanlar sevgiyi ancak kaybedince anlayacaktı, bazılarıysa hiç anlamayacaktı. Zaman geçti… İçimdeki fırtına durdu önce, sonra sustu. Canımı acıtan şeyler bile bir gün sıradanlaştı. Bir gün aynaya baktım ve kendimi ilk kez eksik değil, yorgun gördüm. O an anladım; insanı tüketen şey sevmek değilmiş, değerinin görülmemesiymiş. Şimdi içimde ne öfke var ne de yarım kalmış bir his. Sadece derin bir sessizlik… Ve artık biliyorum; her kalp ikinci kez aynı inançla sevmez. Bazı kırılışlar iz bırakmaz yalnızca, bir yıldız gibi içten içe söner insanın içindeki en güzel şeyler. _Adnan_ |
duygular öyle güzel anlatılmış ki gözlerimin önünden geçti sanki her yaşanan. ama ben, yinede daha pozitif dizeler bekliyor olucam.. :yildiz: |
Alıntı:
Güzel yorumun için Teşekkür Ederim. |
Emeğine sağlık Adnan |
Aynı inaçla değil elbet. Fakat dönüşmüş bir inaçla severiz genelde. Her adım da bütün duygular dönüşüyor. Bu çok büyülü birşey. |
Alıntı:
|
Alıntı:
Şiiri tamamlayan şey biraz da senin yorumun olmuş. |
Alıntı:
|
Alıntı:
|
Ve artık biliyorum; her kalp ikinci kez aynı inançla sevmez. Bazı kırılışlar iz bırakmaz yalnızca, bir yıldız gibi içten içe söner insanın içindeki en güzel şeyler Emeğine sağlık :yildiz: |
| Tüm Zamanlar GMT +3 Olarak Ayarlanmış. Şuanki Zaman: 08:20. |
Powered by vBulletin® Version 3.8.11
Copyright ©2000 - 2026, vBulletin Solutions, Inc.
Copyright ©2019 - 2026 | IRCRehberi.Net