Bazen yalnızlık sandığımız kadar karanlık değildir. Gürültüyü azaltır, kalabalığı seyreltir, bulanıklığı durultur. İnsan bir süre yalnız kaldığında aslında dünyadan değil, fazlalıklardan arınır.
Yalnızlık her şeyi öyle seyreltir ki, geriye gerçekten neye ihtiyaç duyduğumuz kalır. Kim olduğumuz, neyi taşıyabildiğimiz, neyi artık taşımak istemediğimiz daha net görünür. Kalabalıkta seçemediğimizi, sessizlikte fark ederiz.
Ve o duru bakışla bir gün biri çıkar karşımıza. Gürültülü değildir, iddialı değildir, gösterişli değildir. Ama tanıdıktır. İçimize dokunan bir benzerlik taşır. Sanki uzun zamandır aradığımız değil de, uzun zamandır bildiğimiz biridir.
İnsan yalnızlığın içinden geçtikten sonra seçer. Açlıktan değil, bilinçten. Eksiklikten değil, farkındalıktan.
Ve işte o yüzden, seçilen kişi kıymetlidir. Çünkü yalnızlık süzgecinden geçmiştir. Aceleyle değil, arınmış bir kalple tutulmuştur.
Belki de mesele yalnız kalmamak değildir.
Belki mesele, yalnızlığın içinden geçip kendine benzeyeni fark edebilecek kadar durulabilmektir.
Peki sizce yalnızlık insanı zayıflatır mı, yoksa doğru insanı seçebilecek kadar berraklaştırır mı?

Rhea Nickli Üyeden Alıntı (Mesaj 2249422) Kalemije sağlık cnm

SaHRa Nickli Üyeden Alıntı (Mesaj 2249377) Yalnizlik insani zayiflatmazz aksine kendine getirir..Yalnizlik doğruyu yanlişi eksiyi artiyi samimi olani olmayani farketmeni sağlar... Bazen bakarsin ki etrafin cok kalabalik ama seni anlayan yoktur.. En acisi kalabaliğin icinde yalniz kalmak.. Iste o zaman dersin ki silkelen otur düsün..Hangisi sana fazla hangisi sende eksik.. Gercek yalnizlikta buldugumuzda kendimizi o zaman goruruz bazi seyleri...Sonuc ya iyidir ya kötüdür..Ama cevap hep sabittir"Sen cok degistin"...