IRCRehberi.Net- Türkiyenin En iyi IRC ve Genel Forum Sitesi

Sabahları aynaya bakmayı sevmezdi.
Göz göze gelince sanki bir şey sorulacakmış da cevabı yokmuş gibi hissederdi.
O yüzden dişlerini fırçalarken başını biraz eğer, ışığı tam açmazdı.
O aynada kusur aramazdı aslında
sadece yorgunluk görürdü.
Biriken cümleleri, yutulan tepkileri, sonra konuşuruz diye ertelenen kırgınlıkları…
Bir gün durdu.
Kaçmadı bu sefer.
Aynadaki yüzüne dikkatle baktı.
Gözlerinin kenarındaki çizgiler,
çok gülmekten değil, çok dayanmaktan oluşmuştu
İlk defa fark etti...
Eksik sandığı yerler, aslında onu ayakta tutan yerlerdi.
Kendi kendine fısıldadı...
Her şeye rağmen buradayım.
O günden sonra aynaya bakmak bir sınav olmaktan çıktı.
Bir hatırlatma oldu.
Aynaya küçük bir gülümseme bıraktı kendini terk etmediğini hatırladı.