IRCRehberi.Net- Türkiyenin En iyi IRC ve Genel Forum Sitesi

Uzun zamandır düşündüğüm, insanlık hakkında aklımın almadığı bir çok konu var. Uzun düşüncelerimin sonucunda edinmiş olduğum bazı fikirler var.

Sorun ne biliyor musunuz? İnsan değerinin artık sosyal medyadaki popülerliği ve geliri ile ölçülüyor olması. Yani anlayacağınız artık mütevazi olmak, iyi kalpli bir insan olmak pek de bir işe yaramıyor.

Ben bazı insanları mesela hiç samimi bulamıyorum. Hatta sanal mecralara yansıttıkları karakterde olduklarını bile düşünmüyorum ve bunu zaman zaman görüyorum da.

Soyut kavramlar için kendi benliklerini kaybettiklerini görmek de beni uzaklaştırıyor insanlara karşı. Sanırım bu yüzden genelde uzak, kendi halimde takılmayı daha çok seviyorum.

Samimiymiş gibi görünen o kurtlar sofrası bu güne kadar hiç dikkatimi çekmedi bundan sonra da çekmeyecek. Günden güne insanların dünyeviliklerini artırıp ahireti unutmaları çok korkunç bir gerçek.

Uzaktan baktığımız zaman yerinde olmak istediğimiz insanlara şöyle daha derinden baksan diyorum. O zaman bulunduğumuz yeri daha çok seveceğimizden eminim.

Herkesin bu dünyada farklı farklı yükleri var. Kimsenin hayatı elbette mükemmel değil. İnsanların sadece kalbi mükemmeldir, ya da mühürlüdür.

Ben genelde sabırlı bir insan olmayı tercih ettim. Sabrederim, beklerim, kırılsam bile beni kıran kişi üzülmesin diye gizli gizli ağlarım. Sadece verdiğim değeri göremiyorsam uzaklaşırım. Neden uzaklaşmayayım ki?

İyi olmayı salaklık zanneden insanların yanında kalmak en büyük salaklık bence. Kendimi ifade edemiyorsam, sürekli kendimi izah etmeye çalışıyorsam, karşımdaki insanı olduğu gibi kabul ederken ben kabul görmüyorsam bulunduğum ortam beni asla mutlu etmez. Özgürlüğüm kısıtlanmış gibi hissederim evvela.

Varsın sahtelikler içinde boğuşsunlar. Ben böyle olmaktan, sahte dostluklardansa yalnız olmaktan daha mutluyum. Ne demişler; az insan, çok huzur…

Yanımda olan samimi insanlar yetiyor bana. Benim için endişelenen, güzel sözler söyleyen, hasetlenmeyen, aksine mutlu olduğumu gördüklerinde en az benim kadar mutlu olan insanlar olsun yeter çevremde.

Yoruldum kalpleri kötülükten kararan insnalara fırsat vererek "belki bir nebze olsun düzelirler" diye beklemekten. Anlıyorum ki; herkes herşeyin farkında. İnsanlar sadece işine geleni yapıyorlar.

Eğer bir insanda menfaat varsa, senin tüm iyiliklerini, fedakarlıklarını o menfaat için kolaylıkla değişebiliyor.

Demem o ki; her insandan dost olmuyor…