Kaybettiğimi sandığım şeyleri aslında kazandığımı anladığımda başlıyormuş hayat.
Asıl rol de o zaman veriliyormuş. Bu koşturmanın içindeki yorgunluğumuzun, o deli telaşlarımızın anlamsızlığı da ancak o zaman bütünleşiyormuş.
Bir camın kenarına geçip sakince insanları izlesek…
Belki de hayatın gayesini daha iyi anlayabiliriz.
Kendimizi o büyük bütünün bir parçası olarak görmeyi, hatta koskoca bir hiç kadar küçük ve boş olduğumuzu fark etmeyi…
Belki de bu bile insana tuhaf bir huzur verebilir.
Kim bilir, hayal çizgimizi de böyle belirsizliklerle bütünleştiriyoruz.
Ama nereye kadar sürecek bu yolculuk, hiç bilmiyoruz.
Bir bilseydik… Zamanla yarıştığımızı. Geçici yarışlardan değil; asıl hayattayken saniyeleri kovaladığımız o görünmez yarıştan bahsediyorum.
Bunun farkına varabilseydik, belki her anımızı kahkahalarla doldururduk.
Ya da üzüldüğümüz her şeyi “Bir tecrübeydi, geldi geçti,” deyip bırakabilirdik.
Hepimizin içinde derin kırgınlıklar var. Oysa hâlâ yerli yerinde duran, kıymetini bilmediğimiz onca şey varken…
Kaybettiklerinin bile farkına varamayan, geç kalan bu kadar insan varken… Hâlâ hayatın anlamını kendi içimizde bütünleştiremedik mi?
Belki de aradığımız anlam hiçbir yerde değil; sadece fark edilmeyi bekleyen kendi içimizdedir