Kaybetmenin İçindeki Varlık..
İnsan bazen acının bile bir bağ olduğunu geç fark eder.
Birini kaybetmek, içte açılan derin bir boşluk bırakır ama o boşluk,
vaktiyle orada bir sevginin yaşadığını da fısıldar.
Belki de bu yüzden, birini kaybetmenin acısı bile bir nimettir.
Çünkü o acı, vaktiyle birine ait olmanın, birine “benim” diyebilmenin izidir.
Yas, sevginin gölgesidir; sevgi yoksa, gölge de düşmez insanın kalbine.
Bazıları başkalarının yasına eşlik ederken kendi eksikliğini daha derinden hisseder.
Ve belki de en çok, kaybedecek kimsenin olmayışına üzülür.
Çünkü insan, bazen birini kaybetmenin bile aslında ne büyük bir sahiplik olduğunu o zaman anlar.
Ve birini kaybetmenin acısı, aslında bir zamanlar birine sahip olmanın izidir.
İnsan, kaybederken bile “vardı” diyebilir. Bu, tuhaf ama gerçek bir zenginliktir. 𝓿𝓭..
| 