|
|
 |
| | Seçenekler | Stil |
17 Ağustos 2026, 23:54
| #1 |
 Azaldık. Bir zamanlar bir şeylere üzülürdük. Kırıldığımızı söyler, birinin sesindeki değişikliği fark eder, bir kapının yüzümüze biraz sert kapanmasını günlerce düşünürdük. Sonra öğrendik.. Her kırgınlığın anlatılacak bir yeri olmadığını, her yaranın sorulmayacağını, bazı insanların sen sustukça seni iyi sanacağını. Biz de sustuk. Önce bazı şeyleri anlatmaktan vazgeçtik, sonra anlatacak birinin olduğuna inanmaktan. Birinin bizi incittiğini söylemek yük olmaya başladı. "Boş ver" dediler. Boş verdik. "Takılma" dediler. Takılmadık. "Abartıyorsun" dediler. Bir süre sonra ne hissettiğimizi kendimizden bile sakladık. İnsan böyle azalıyor galiba.. Bir günde değil, kimsenin fark etmediği küçük yerlerinden. Bir telefon daha az çalıyor, bir sofrada daha az konuşuyor, bir yere giderken "Nasıl olsa kimse beklemiyor" diye düşünüyorsun. Sonra bir gün eskiden sevdiğin bir şarkı çalıyor. Tanıyorsun. Ama içinde ona ayrılmış bir yer bulamıyorsun. İşte o zaman anlıyorsun.. Bazı duygular ölmez. Sadece kendilerini korumak için içeri çekilirler. Sevinç de böyle eksiliyor. Önce yüksek sesle gülmeyi bırakıyorsun, sonra mutlu olduğunu söylemeyi, en sonunda mutlu olduğunda bile bunu kimseyle paylaşmamayı öğreniyorsun. Sevgi de. Birine yaklaşmadan önce gideceği günü hesaplıyorsun. Birinin elini tutarken elinin ne zaman çekileceğini düşünüyorsun. Ve insan, en çok burada yalnız kalıyor.. Daha kimse gitmeden gitmeye hazırlanıyor. Daha kimse kırmadan kalbini kapatıyor. Daha kimse terk etmeden kendi içinden çıkıyor. Sonra dünya küçülüyor. Pencereden görünen gökyüzü aynı, sokaklar aynı, insanlar aynı... Ama sen hiçbirine eskisi kadar değmiyorsun. Bir ağacın gölgesinde durup gölgeyi bile kendinden uzak hissediyorsun. Çünkü insan, duyguları uzun süre yok sayıldığında dünyayı da yavaş yavaş yok saymaya başlıyor. Önce insanlardan uzaklaşıyor, Sonra seslerden, Sonra kalabalıklardan, Sonra kendi içinden. Ve bir gün yalnız olduğunu fark etmiyorsun bile. Çünkü yalnızlık, çoktan evin olmuş oluyor. Belki de biz sevmeyi kaybetmedik. Sadece yeniden incinmeyecek kadar kendimizden eksildik. Ve şimdi, Bir zamanlar içimizden taşan o büyük hayatın içinde, Kendimize bile fazla gelen birkaç kişiyiz. Azaldık. 👍 2👏 3
________________ — “Bazen en büyük kayıp, yaşanmamış ihtimallerdir.” | |
| |
|
18 Ağustos 2026, 00:08
| #2 |
  |
Emegine kalemine sağlık harika olmuş
________________  |
| |
|
18 Ağustos 2026, 00:11
| #3 |
  |
Kalemine sağlık.
________________ 🍒 𝑯𝒆𝒓 𝒉𝒊𝒌𝒂𝒚𝒆𝒏𝒊𝒏 𝒊𝒌𝒊 𝒕𝒂𝒓𝒂𝒇𝒊 𝒗𝒂𝒓𝒅𝒊𝒓. : ( : |
| |
|
19 Ağustos 2026, 08:51
| #4 | |
| Alıntı:
 👍 1
________________ — “Bazen en büyük kayıp, yaşanmamış ihtimallerdir.” | ||
| |
|
19 Ağustos 2026, 08:52
| #5 | |
| Alıntı:
👍 1
________________ — “Bazen en büyük kayıp, yaşanmamış ihtimallerdir.” | ||
| |
|
19 Ağustos 2026, 08:55
| #6 |
| Çok iyi bir dönüşüm özeti olmuş. Emeğinize sağlık 
________________ Ihlamur kadar da olsa iyi gelmeyeceksen bir insana hiç yoluna çıkma. | |
| |
|
19 Ağustos 2026, 09:18
| #7 |
  | Kalemine sağlık.
________________ Edep, içsel güzellik ve dışsal davranışlarımız arasındaki köprüdür. |
| |
|
19 Ağustos 2026, 23:50
| #8 | |
| Alıntı:
________________ — “Bazen en büyük kayıp, yaşanmamış ihtimallerdir.” | ||
| |
|
19 Ağustos 2026, 23:50
| #9 | |
| Alıntı:
👍 1
________________ — “Bazen en büyük kayıp, yaşanmamış ihtimallerdir.” | ||
| |
|
28 Ağustos 2026, 13:35
| #10 |
   |
Kalemine yüreğine sağlık
________________ Saygı görmek istiyorsan, Samimiyet kurma..  |
| |
| Konuyu Toplam 1 Üye okuyor. (0 Kayıtlı üye ve 1 Misafir) | |
| |
Normal
