Yorumlar

Mesafe · #1

İnsanları hiç sevmemişsiniz.
Sadece onların size ne kadar lazım olduğuna karar vermişsiniz.
Birinin gözünün içine bakarken bile, aslında onun nereye kadar işinize yarayacağını hesaplamışsınız.
Sevgi dediğiniz şey, sizin için bir duygu değil, bir strateji olmuş.

İşiniz bittiğinde gitmekte hiç zorlanmamışsınız.
Çünkü siz bağ kurmamışsınız, sadece iletişim kurmuşsunuz.
Aradaki farkı anlamayacak kadar da kendinizi haklı görmüşsünüz.

Arkanızda bıraktığınız insanların ne hissettiğini hiç merak etmediniz.
Kırıldılar mı, dağıldılar mı, toparlanabildiler mi… Bunlar sizin hiç aklınızın ucundan bile geçmedi.
Siz hep ileriye doğru devam ettiniz ama bastığınız yerde bir insan olduğunu unutarak.

Kendinizi güçlü sandınız.
Çünkü kimseye ihtiyaç duymadan yürüyebildiğinizi düşündünüz.
Oysa gerçek şu, siz kimseyi yanınıza alacak kadar insan kalamadığınız için yalnız yürüdünüz.

En tehlikelisi de şu oldu,
Bir süre sonra gerçekten “iyi biri” olduğunuza bile inandınız.
Yaptıklarınızı normalleştirdiniz.
Kullandığınız insanları "denk gelmedi", "yürümedi", "değişti" diyerek geçiştirdiniz.
Vicdanınızı kesip atmayı dahi öğrendiniz, sonra da onun hiç konuşmadığını sandınız.

Ama insanın içi öyle kolay susmaz.
Gece sessizleştiğinde, dikkat dağıtacak hiçbir şey kalmadığında,
o bastırdığınız her şey çıkar yavaş yavaş yüzeye...

İşte o an…
Ne kadar yükselmiş olursanız olun,
içinizdeki boşluk daha yüksekten konuşur.

Ve o boşluk,
sizin gerçek hikayenizdir.

Çünkü bir insanın kim olduğu,
yanındakilerle değil
arkasında bıraktıklarıyla anlaşılır.

Ve sizin arkanızda…
Sadece sevilmemiş insanlar var.

Yazık... Siz kazandığınızı zannederken, aslında sadece "hiç" oldunuz.
Çünkü insanları harcayarak büyüyenler,
Sonunda kendi boşluklarında boğulurlar...