|
|
 |
| | Makale Ayarları | Stil |
27 Şubat 2026, 22:38
| #1 |
 Müebbet Müebbet Uyanacaksın… Sabahın o kör, o sağır sessizliğinde, Etrafını hüzün değil, ağır bir yokluk saracak. Yanında buz gibi bir yalnızlık, solunda geçmeyen o sızı… Ve yüzünü aynada her gördüğünde, Gözlerinin derinlerinde, Hâla beni göreceksin. Sokağa atacaksın kendini, kaçmak için, Ama her adımın kaldırımda benim adımı yankılayacak. Kalabalıklar içinde kahkahalar atacaksın havaya, Herkes seni mutlu sanacak, “unuttu” sanacaklar. Oysa o tebessüm, Dudağının kenarına iliştirilmiş kanlı bir yara, Benim eski hayaletimle süslenmiş bir yalan olacak. Bir başkasının elini tutmaya kalkacaksın… Yapamayacaksın. Parmak uçların alev alacak, tenin üşüyecek, Kime dokunsan, kimi sarsan boşuna, Aklın, fikrin, ruhun yine beni arayacak. Gece çöküp o yatağa girdiğinde, Tuzlu bir pişmanlık süzülecek yastığına, Baş ucunda yine benimle uyuyacaksın... Sessizce değil, çığlık çığlığa içindeki “biz”i sayıklayacaksın. Ama nafile… Artık her şey için çok geç olduğunu, o an anlayacaksın. Zaman merhametsiz bir saatçi, Geriye sarmıyor akrebi, düzeltmiyor yelkovanı. Dönsen bile… Artık seni bekleyen bir ben ve sığınacağın bir liman bulamayacaksın. Şimdi unutmayı dene … Ama şunu aklının en derin köşesine kazı, Benim yokluğum, senin ömür boyu sürecek uykusuzluğundur. Mutluluğunda beni anacak, yalnızlığında beni arayacaksın. Ve gözlerinde, tebessümünde, titreyen ellerinde, Sonsuza dek, kaybettiğin o "büyük şansın" adı saklı kalacak. 👍 3
________________ — “Bazen en büyük kayıp, yaşanmamış ihtimallerdir.” | |
| |
| Şu Anda Bu Makale Görüntüleyen Aktif Kullanıcılar: 1 (0 üye ve 1 misafir) | |
| |
Ağaç şeklinde