|
|
Dün, 00:30
| #1 |
 Son Koz Bu gece zırhımı çıkardım… O çok güvendiğim aklımı, Dik duruşumu, Beni ayakta tutan o soğuk gururu… Hepsini kapının dışında bıraktım. Karşındayım şimdi. Savunmasız. Ve çırılçıplak bir cesaretle. Elimde hiçbir koz yok. Hiçbir gizli hesap… Sadece… İsmini duyunca, göğüs kafesine sığmayan bir kalp var. Bu bir meydan okuma değil. Bir iddia hiç değil. Bu ne biliyor musun? Uçurumun kenarında durup, Rüzgâra “Beni tutar mısın?” diye fısıldamak… Delilik mi? Belki. Ama biliyorum; Aşk, aklı yenmek değil… Ona rağmen yürümektir. Ve ben… Bildiğim bütün doğruları seninle unutuyorum. Çünkü sen… Herhangi biri değilsin. Hani bazı insanlar gelirken sessizdir… Ama kalırken, Hayatın bütün düzenini değiştirir ya? İşte sen öylesin. Korkuyor muyum? Evet. Hem de çok. Ama susmaktan yoruldum artık. Kaybetmekten değil… Seninle "biz" olma ihtimalini ıskalamaktan korkuyorum. Şimdi söz sırası sende. Ya it beni o boşluğa… Parçalansın içimdeki bütün ihtimaller. Ya da tut elimden… Ve seninle tamamlasın hayat, o hep yarım kalan yanımı. Bütün kartlar açık. Ve ben… Son kozumu oynuyorum. Seni seviyorum... 👍 2❤ 1
________________ — “Bazen en büyük kayıp, yaşanmamış ihtimallerdir.” | |
| |
| Şu Anda Bu Makale Görüntüleyen Aktif Kullanıcılar: 5 (0 üye ve 5 misafir) | |
| |
Ağaç şeklinde