IRCRehberi.Net- Türkiyenin En iyi IRC ve Genel Forum Sitesi

Bir Yangının Anatomisi

I. Kısım: Kıvılcım

Adını koyamadığım bir sızıydı önce,
Yabancı bir şehirde yönünü kaybetmek gibi.
Gözlerin gözlerime değdiğinde,
Hangi iklimden geldiğini bilmediğim bir rüzgar
Henüz açılmamış penceremi zorladı.

Tanımak,
Bir kitabın kapağını aralayıp
Sonunu bilmeden ilk cümleye güvenmekti.

Sen, tedirgin adımlarla geçtiğim o köprü,
Ben, uçurumun kenarında ürkek bir yolcu.
Henüz “biz” değildik,
Sadece aynı yağmurun altında ıslanan
İki ayrı “ben” olduk.

Ama biliyordum;
Bu kıvılcım
Ya beni ısıtacak
Ya da cayır cayır yakacaktı.

II. Kısım: Alev

Sonra zaman durdu,
Takvimler hükmünü yitirdi.
Seninle aynı nefesi solumak,
Bir ormanın en derininde
Kaybolmayı göze almaktı.

Artık köprüler geçilmiş,
Pencereler ardına kadar açılmıştı.
Sabahlar seninle başlıyor,
Geceler senin gölgenle örtüyordu üstümü.

Dün sustu, yarın anlamını yitirdi.
Ellerim ellerinde eridi,
Benliğim sende çözüldü.
Bir yangının tam ortasında,
Korkusuzca ve ahenkle
Dans ediyorduk ikimiz.

Sadece “şimdi” vardı,
Ve o şimdinin içinde
Büyüyen, taşan bir “biz”.

III. Kısım: Kül

Ve yangın sustu.
Ne o ısıtan alev kaldı
Ne de göz alan bir ışık.

Şimdi odanın ortasında
Soğuk bir sessizlik çöktü,
Her yere savrulmuş gri küller içinde...

Ayrılık,
Bir kapının gürültüyle değil,
Yavaşça kapanmasıymış meğer.

Tanıdığım o yüz şimdi bir yabancı,
Yürüdüğümüz yollar çıkmaza çıkıyor.
Aşkı tanımak heyecan,
Yaşamak mucizeydi.
Ama vedasını yazmak,
İnsanın kendi gölgesinden vazgeçmesi gibi.

Hikayemiz bitti sevgilim.
Kitap kapandı.
Saatler durdu.
Sen yolunu çizdin,
Ben kendi enkazımdayım şimdi...

Bizden geriye kalan tek şey,
Rüzgarın savurduğu
Bu ince, sızılı küller kaldı.