|
|
16 Ocak 2026, 22:18
| #1 |
 Lal Lal... Güneşin yüz çevirdiği o araftayız. Karanlık bir taraf değil, bizim tek vatanımız. Mutluluk... Yabancı bir evin penceresinden sızan, bize asla dokunmayan o cılız ışık. Biz sadece izlemekle yetindik. Gülüşlerimizi kör kuyulara attık, susmayı giyindik üzerimize zırh diye. Anlatırsan küçülürdü çünkü yara; sustukça büyüdü, sustukça biz oldu. Kaçmadık. Sadece dünyanın gürültüsünden, kendi sessizliğimizin köşesine yığıldık. Anlaşılmayı beklemek, ölüden nefes beklemekti çünkü. İçeride mahşer, dışarıda mermer. Bizi "iyi" sandılar, oysa biz sadece rolümüzü kusursuz oynadık. Şimdi baş başayız. Soğuk, karanlık ve ağır. Acıtır mı? Evet. Ama en azından yalnızlık, seni sevdiğini söylerken yalan söylemez. 👍 2 | |
| |
| Şu Anda Bu Makale Görüntüleyen Aktif Kullanıcılar: 1 (0 üye ve 1 misafir) | |
| |
Ağaç şeklinde