BÖLÜM 4 : İLK AŞK

Aşk, belki de dünyadaki en mantık dışı duygu. Varlığının coşkusuyla, yokluğunun acısıyla, her yanıyla yaşamaya değer güzellikte olup, bu denli can yakması... Kimileri için evlat, kimileri için anne-baba, kimileri için yar, kimileri için yaratan. Aşkın her hali güzel aslında. Karşılıklı veya kara sevda ne fark eder. Yeri gelmişken ; insanlar kara sevda ile platonik aşkı genelde birbirine karıştırır. Karşılıksız sevmek kara sevdadır. Platonik aşkın bu konuyla ilgisi yoktur. Olmayan birini sevmektir o. Ne olursa olsun, yine söylüyorum; varlığının coşkusu ayrı güzel, yokluğunun acısı ayrı güzel. Uğruna milyonlarca şiir, milyonlarca şarkı, binlerce destan yazılan bir duygu, ''yok'' demekle yok olur mu?

Tekin, o sabah sınava yetişmek için kalkar kalkmaz giyinmeye başladı. Evinden koşar adım çıktı ve gördüğü ilk dolmuşa atlayıverdi. Aradan çok zaman geçmemişti ki; kumral, zeytin kadar siyah gözleri olan, zayıf bir kız bindi dolmuşa. Bakışlarına yansıyordu özgüveni. Belli ki, o da üniversite öğrencisiydi. Dolmuş ilerlerken kız, çantasından bir kitap çıkardı. Görünce anladı Tekin, kimya kitabıydı. Tekin, yol boyu bu masum güzelliği izlemekten kendini alıkoyamadı. Kampüse varmışlardı bile. Kız, eczacılık fakültesinin önünde indi dolmuştan. Harekete geçen dolmuşta, Tekin, arkasına döndü ve kızın su misali hızlı adımlarla süzülerek fakülteye girişini izledi. Hukuk fakültesine varınca Tekin de indi dolmuştan ve hızla sınava yetişmek için amfiye koştu. Soruları dahi doğru düzgün okumadan hızla doldurdu kağıdını. Aklı o güzel kızda kalmıştı. Aşk, tüm tutkusuyla Tekin'i ağına düşürmekteydi. Artık hiçbir şeyin önemi kalmamıştı.

Tekin, koşarak gitti eczacılık fakültesine. Kapıda aşkın çıkmasını bekliyordu. Ve aşk, göründü. Yolun karşı tarafına geçti, ilk gelen dolmuşa atladı ve gitti. Tekin, öyle tutulmuştu ki ; bakakaldı aşkın arkasından. Büyüdüğü yer, yetişme tarzı, yaşadığı hayat pek de sosyalleşmesine olanak sağlamamıştı. Oysa aşk, aceleciydi. Bir kaçarsa elinden, bir daha yakalayamazsın.

Tekin, ne de olsa fakirdi. Çalışmak zorundaydı. Hem evde zihinsel engelli kardeşi onu beklemekteydi. Ne aşkı Tekin ? Şimdi iş zamanı...
Çalıştığı restorana lüks bir araba yanaştı. Ve aşk, süslenmiş püslenmiş, bütün zerafetiyle indi arabadan. Öyle güzel süzülüyordu... Kendi adına ayrılmış masaya yürürken aşk, telefondaki arkadaşına bunun ilk randevusu olduğunu söylüyordu. Oturduğu masada yazan rezerve isimden anlar Tekin ; aşkın Damla damla akıp gittiğini ellerinden.

Koşacaksın genç adam. Koşacaksın... Öyle ağzı açık aval aval bakarsan, aşk uçar gider. Bırakmayacaksın peşini. Cesur olacaksın. İnatçı olacaksın aşkı tutmak için. Yoksa elinoğlu gelir, senin aşkının keyfini sürer. Susmayacaksın çocuk! Konuşacaksın. Kaybedecek neyin var ki? Aşkın kaçıp gitmesindense ellerinden, şansını deneyeceksin. Yaptığı her hatayı kabullenir insan zamanla...Ya yapmadıklarını? Pişmanlık en kötü acıdır çocuk ; yıllarca bağladığın kabuk bile gün gelir düşer, yaran yeniden kanar. İnatçı olacaksın çocuk! Defalarca konuşucaksın. Hem ikna olmasa da aklı karışır!

Devam edecek...