Bugün son defa izin veriyordum canımın yanmasına. O yüzden olsa gerek bu defa çok farklıydı. Haykırarak ağlamak geliyordu içimden. Duvarlar üstüme üstüme geliyordu. Artık buralarda kalamayacağımı bu gece anlamıştım. Bu son vedaydı. Biraz daha direnirsem sanırım bu yangın öldürecekti beni. Vurdum yollara. Heybeli sahiline doğru. Karşıma çıkan ilk yerden 1 şişe şarap aldım. Daha yoldayken yarıya inmişti bile.
Yosun kokusunu derin derin çektim içime. Öyle güzel vuruyordu ki yakamoz denize. Şehrin ışıklarıyla karışıyordu. Güzel olmayan tek görüntü üstüm başımdı. Düğmeleri sökük parkam, eski kotumun paçaları kıvrılmış, yırtık botlarım üzerine dek. Saçıma sakalıma aklar vurmuş, başımda balıkçı berem. Oturdum hemen solumdaki banka, eskilerden bir şarkı mırıldandım;
'Bu aşkı burada sen noktaladın
Artık ne duamsın ne de bedduam
Kendini meçhule sen uğurladın
Artık ne duamsın ne de bedduam!'

Şarabımdan bolca yudumlamaya başladım. Bu gece sondu. Artık bitmeliydi. Tüm duyguları gömercesine asıldım sarma tütünüme. Gözüm gençten bir delikanlıya takıldı. Belli ki, çok toydu. Yaklaştı yanıma oturdu.

''Ooo hoş geldin evlat'' dedim. Belli ki canı çok yanıyordu cevap bile veremedi. Şarabımdan bir yudum daha aldım ve devam ettim anlatmaya;

''Sen sevda nedir bilir misin evlat?
Sevda, bile bile tüm zırhlarını indirip
Kendini savunmasız bir halde bırakıp
Bile isteye kurşunlara koşmaktır.
Üstelik sen bunu yaparken
Aşk adına yaptığını sanırsın.
Ben de yaptım evlat! Ben de yaptım...
Ama sonra öğrendim,
Aşk acıdır evlat
Aşk acıtır.

Sen alırsın onu, en soluna, en derine saklarsın
Dokunmaya kıyamadığın incinmesin istersin
Nerden bileceksin ki, kalp ölürse dönüşü yok insanın
Kapındaki düşmana çoktan şahı teslim ettiğini
Nerden bileceksin.

Buradan günlerce ahkamlar kestim evlat,
Ayrılığa yakışanı yap dedim insanlara
Sevdaya sadık kal, dedim
Birini sevmek için onun da seni sevmesine gerek yok, dedim
Öyle bir sev ki, aşk utansın, dedim
Aşk utansın...

Lafı güzaf.
Hiçbir halt bilmediğimi bu gece yeniden öğrendim
Bugün bütün duyguları
Kazdığım dipsiz kuyulara gömüyorum evlat
Üstüne harç kardım
Asla ordan çıkamayacaklar
Çürüyüp gidecekler, toprağa karışacaklar
Bir daha çıkmamak üzere

Kimse seven bir kalbi hak etmiyor evlat
Kimse senin bir damla gözyaşına değmiyor
Kimseye değer vermeye gelmiyor
Kimseye güvenmeye gelmiyor
Ulan o kadar demişler büyükler
Kimsenin bilmediğini sen mi çözdün, hırt!

Sevme evlat, sevme
Asla birine güvenip en savunmasız hislerinle teslim olma
Vurulursun
Kalbinden vurulursun
Dönüp neyin var diyen de olmaz
Sevme evlat, sakın sevme
Yeryüzünde kimse sevgini hak etmiyor.

^Neyse, nerde kalmıştık...^ dedim şarabımı ağzıma götürürken. Çoktan bomboş olmuştu.

''Haa tamam... Tamam hatırladım, Bittik..!