Hoşgeldin sevgili okur. Bugün elimde iki tiyatro bileti var. Eğer kabul edersen bu akşamı birlikte geçirebilir miyiz? Bir kadının anne olduğunda nasıl bir meleğe, nasıl bir kahramana dönüştüğünü anlatıyor. Eminim keyif alacaksın. Gelirsen, çokta sıkılmana izin vermeden, hergün bir sahnenin yarısını izler, sonra da biraz laflarız. Tamamını birden izlemene fırsat vermeme sebebim aslında sadece bir taktik... Seni hergün görmek için :)

Hadi oyun başlıyor. İyi seyirler..!

1.SAHNE- dost
(Müzik – kızım diyor- girer.lokal ışık açılır) Zeynep, evinin
salonunda, köşede tekli koltukta oturmaktadır. Gözleri kızarmış
ve şişmiş, sürdüğü rimel ağlamaktan yanaklarına akmış, dağınık,
yarı uzanır vaziyette oturmuş, uzaklara dalmıştır.Başını
sehpanın bulunduğu yöne çevirir. Sehpada gördüğü fotoğrafa
gülümser. Doğrulur ve yanındaki sehpada bulunan annesinin
fotoğrafını alır. Fotoğrafa bakar. (müzik alçalır)

ZEYNEP
Mutluluk, bir çocuğun anne kucağında gülümsemesiymiş. Çok
erken değil miydi anne? Nerdesin? Sana en çok ihtiyaç duyduğum
zamanda nerdesin, bırakıp gitmek ne anne! Acı, anne acı, çok
acı. Ciğerim yanıyor anne. Tarifi zor, tarifi imkansız. Hani,
hani 5 yaşındaydım. Düşüpte sehpanın camına vurmuştum çenemi.
Kanlar içinde çığlık atmıştım, koşarak gelmiştin mutfaktan.
Beni kaptığın gibi kucağında koşturarak hastaneye götürmüştün.
Korkma demiştin kızım,Korkma! Anneler, evlatlarının
yanındayken onlara hiçbir şey olmaz. Geçmişti korkum, dinmişti
acım. İlk canımın yanmasıydı o anne. Sen dindirmiştin ya hani
acımı. Güven veren, gülümseyen gözlerinle, O sıcacık
gülüşünle, hani o alnıma kondurduğun anne kokan öpüşünle. Kalk
anne, kalk, uyan! O buseye ihtiyacım var anne, o güven dolu
gözlere ihtiyacım var kalk nolur kalk yanıma gel anne! Daha
çok erken anne. Sana çok ihtiyacım var.

Zeynep, fotoğrafı sehpaya koyup sahne başındaki haline geri
döner.(Derinden sesler duyulur ve gitgide yükselerek anlaşılır
olmaktadır.)

AYŞE
Zeynep…Zeynep…Zeynep
FERHUNDE
Zeynep bizi duyuyor musun? Zeynep.
(Işık söner.)
FERİDE
Zeynep!

(Genel ışık yanar.)
Ayşe, Ferhunde ve Feride diğer koltuklarda oturmaktadır. Hepsi,
Zeynep’e dönmüştür. Feride elini sallayarak;

FERİDE
Zeynep! Duymuyor musun Zeynep (Feride ayağa kalkar)
Zeynep, kendine gelir. Oturuşunu düzeltir.
ZEYNEP
Efendim.
AYŞE
Duymuyor musun bizi, tepki vermedin yarım saattir, korktuk
ZEYNEP
Dalmışım öyle.
AYŞE
Nasıl hissediyorsun?

Zeynep cevap vermez.
FERHUNDE
Zeynep. Kolay değil yaşadığın. İstersen bir uzman desteği mi
alsak?

Zeynep, Ferhunde’ye bakar, yüzünü sinir hali bürünür. Ve gitgide
sinirden titremeye başlar.
FERHUNDE
Bak, gel Sevil Hanım’dan bir randevu alalım. Gidip danışalım.
ağzını bıçak açmıyor.

Bir süre sessizlikten sonra Zeynep hızla ayağa fırlar
ZEYNEP
Deli miyim lan ben! Benim ne yaşadığımı biliyor musunuz ulan
siz! Gelip gelip kafamın etini yiyorsunuz. Kim çağırdı lan
sizi. Kim size gelin dedi.(birden kahkaha atar) Siz…Siz benim
deli olduğumu düşünüyorsunuz.
AYŞE
Yok Zeynepcim, o nerden çıktı.
FERİDE
Zeynep, korkutuyorsun beni.
ZEYNEP
Neden? Size bir şey yaparım diye mi korkuyorsunuz? Kork!
Haklısın kork. (Makası eline alır) Keserim lan sizi. (Feride,
Ferhunde ve Ayşe ayağa kalkar) Rahat bıraksanıza lan beni!
AYŞE
Zeynep biz senin iyiliğin için…(Zeynep, sözünü keser)
ZEYNEP
Kes be kes! İyilikmiş. Rahat bıraksanıza lan beni.
FERHUNDE
Zeynep yeter ama.
ZEYNEP
Yeter he yeter.Evet yeteeeer

Zeynep,Koşar adım makası Feride’nin karkına saplar. Feride
vurulmanın çığlığıyla Zeynep’in elini tutarak yere yıkılır.

FERHUNDE
Ne yaptın sen?

Ayşe, kaçmak için çıkışa yönelirken ışıklar yanıp söner, aksiyon
müziği başlar.
Zeynep, Koşar ve Ayşe’nin saçlarından yakaladığı gibi koltuğa
fırlatır. Şemsiyelikteki şemsiyelerden birini alıp elinde
çevirmeye başlar. Ayşe ayağa kalkıp karşılık vermeye çalışsa da
Zeynep ayşe’yi öldüresiye dövmeye başlayınca Ferhunde araya
girmek ister ancak Zeynep Ferhunde’ye de tekme tokat vurmaya
başlar. Ayşe’yi döverek, şemsiye yardımıyla öldürür.
Ferhunde’yi yüz üstü yere yatırıp kalçasına şemsiye sokar,
Ferhunda komik bir tepkiyle acı çektiğini gösterip ölürken,
Zeynep, şemsiyeyi açar. Tekrar kendi koltuğuna oturur.(Genel
ışık söner, Zeynep de lokal ışık vardır. Genel ışık yanar)
Zeynep,Ferhunde’ye doğru bakar. Herkes yerinde oturmaktadır.

devam edecek...