Sol yanım çok acıyordu. Sönmüyordu içimdeki yangın. Ümit Yaşar Oğuzcan'ı şimdi daha iyi anlıyorum. Hani diyor ya;
''Kurtarın beni bu azaptan, bu karanlıktan
Söndürün artık içimdeki yangını...''

Şimdi feryadını duyabiliyorum üstad. Sokakta deli gibi yağmur var. Sokak lambalarına bakınca öyle güzel görünüyor ki şimdi. Hele gecenin bu saati, heryer ıssız. Yere vuran yağmur damlalarının senfonisi kulaklarımda. Kimseler yoktur şimdi Heybeli'de, sahilde.

Yürüdüm sahile doğru. Bir ben, bir de sokak köpekleri... Başımı iyice geriye atarak yürüdüm, Göğsümdeki yangını söndürsün diye yağan yağmur. Ama neden sönmüyor? Sanki daha da büyüyor sol yanımdaki sızı.
-Eee, bizim Tecrübe yine aynı bankta. Bak yine oturmuş denizi seyrediyor. Hani şu saçına sakalına aklar düşmüş, hani eskimiş mavi kot pantolonunun paçası, yırtık botlarının üstüne kadar kıvrık olan. Bu yağmurda ne yapıyor bu adam.

Yaklaştım yanına, eskilerden bir şarkı mırıldanıyor;
^Seninle buluşmamız, ne kadar güç olsa da,
Senden sadece beni sevmeni istiyorum.
Beş dakika başbaşa kalmamız zor olsa da
Senden sadece beni sevmeni istiyorum.^

Yanına kadar gelmiştim o şarabından yudumlarken.

''Ooo hoş geldin evlat! Hoşgeldin. Yağmur çamur dememiş düşmüşsün sende limana. Anlaşıldı seninle daha çoook anılar biriktireceğiz. Ama bir defa da elin dolu gel be evlat. Kaç defa dedik sana... Ulan yoksa paran mı yok? Ondan mı terk etti seni yoksa?''

Derinden bir kahkaha patlattı sonra.

''Şaka evlat şaka. Azcıkta gülelim be evlat. Yoksa geçmez bu nöbet.'' şarabından bir yudum daha aldı.

-^Neden yağmur yangınımı söndürmüyor Tecrübe?^

Denize daldı gözleri. Bense yüzüne bakıyordum.

''Yağmurun neden insanlara bu kadar çok şeyi hatırlattığını hiç düşündün mü evlat? Belki de yağmur sadece yağmur değildir. Bir insanda mı hafıza var sanıyorsun? Yağmurda gökyüzünün hafızasıdır. Ve her düştüğünde bizim hafızamızı da beraberinde uyandırır. Garip bir şeydir yağmur.

Güneşli bir günde yıllardır aklına gelmeyen insanlar,
yağmur başladığında bir anda zihninde beliriverir.
Bir koku gelir.
Bir ses gelir.
Bir görüntü gelir.
Ve sen bir anda yıllar öncesine gidersin.
Belki çocukluğuna.
Belki ilk gençliğine.
Belki de artık geri dönmesi mümkün olmayan bir zamana...

İnsan hafızası çok ilginç.
Her günü saklamıyor.
Her anı korumuyor.
Ama bazı anları öyle bir muhafaza ediyor ki...
Aradan onlarca yıl geçse de silinmiyor.
Mesela eski bir otobüs durağında onunla beklediğin bir akşam.
Mesela okul çıkışında onunla yürüdüğün bir sokak.
O günün tarihini unutuyorsun.
Ama havanın kokusunu unutmuyorsun.

İşte yağmur biraz da bu yüzden güçlü.
Çünkü hatırlamanın kapısını açıyor.
Belki de insan geçmişi özlemiyor aslında.
Geçmişteki kendisini özlüyor.
O günkü heyecanını.
O günkü umutlarını.
Henüz kırılmamış taraflarını.
Henüz kaybetmediği şeyleri...

Yıllar geçtikçe insanın hayatına çok şey ekleniyor.
Ama bazı şeyler de eksiliyor.
Daha fazla şey biliyoruz mesela.
Ama daha az şaşırıyoruz.
Daha fazla insan tanıyoruz.
Ama daha az güveniyoruz.
Daha fazla yol görüyoruz.
Ama daha az hayal kuruyoruz...

Ve sonra bir gün yağmur yağıyor.
Bir pencerenin önünde oturuyorsun.
Ve bütün o yıllar sessizce geri geliyor.
Sanki hiç gitmemiş gibi.

Belki de bu yüzden bizim gibi insanlar yağmuru sever.
Çünkü yağmurun altında ağlamak kolaydır.
Kimse gözyaşınızı fark etmez.
Kimse ne düşündüğünüzü bilmez.
Sadece gökyüzü ve biz varızdır.

Belki de insan bazen tam olarak
buna ihtiyaç duyuyor.
Anlaşılmaya değil.
Yalnız kalmaya.
Kendini duymaya.
Kendi sesini yeniden bulmaya...

Yağmurun en güzel tarafı da budur.
Acele etmez.
Bir yere yetişmez.
Yavaş yavaş yağar.
Sanki bize bir şey anlatmak ister gibi.
Ve belki de anlatıyordur.
Belki her damla bize aynı şeyi söylüyordur.
Hayat geçiyor.
İnsanlar değişiyor.
Anılar uzaklaşıyor.
Ama bazı hisler hiçbir yere gitmiyor.
Sadece derinlere iniyor.
Sonra bir gün yağmur yağıyor.
Ve hepsi yeniden yüzeye çıkıyor."

Birkaç saniye sessizlikten sonra ''Neysee'' dedi.Ve ekledi...

''Nerde kalmıştık ey sevgilim...''

Kaldırdı şarap şişesini. Tam ağzına götürürken fark etti boş olduğunu...

''Tamam, tamam hatırladım...Bitmiştik!''