|
|
 |
| | Makale Ayarları | Stil |
21 Nisan 2026, 17:06
| #1 |
 ben buyum. insan bazen yanılgının eşiğinde durup kendisini olmadığı ve olamayacağı yerlerde hayal edip, orada mutlu olurum sanrısına düşüyor ve mutsuzluk zerk ediyor kendi bünyesine. oldum olası olduğum yerleri güzelleştirmek ve yaşanılır kılmakla alakalı prensiplerim oldu, yalnızlığı ve tek başınalığı sevdim bu yüzden. beni diğerlerinden ayıran en temel özelliğim budur belki de bilmiyorum. iki direk arasına dikilmiş bir perde içinde de yaşamın zevkine varabiliyorum, çok katlı gökdelenlerin tepesinden dünyayı seyretmekle de zevkin sefasını sürebiliyorum. bazen kendimi dinlemekten sıkılıp, dünyanın ve diğerlerinin penceresinden seyrediyorum dışarısını, bana eğreti gelen ve aşina olmadığım bir bayağılık hüküm sürüyor orada. beni etimden kemiğimden sıyırmışlar gibi acı çektiriyor bu durum ruhuma. bunu gördüğüm an kendi elbiselerimin içine gömülüyorum. sınırlı ama mutlu kıyıma geri dönüyorum. ben buyum diye bağırıyorum dünyaya saldırgan ama ürkek bir tonda beyhude yakarışlarla. ben buyum, dünyanın ağzına göre kulak kesilemiyorum. eski bir adrian şarkısıyla kapatayım konuyu, tanrı sever aslında bizi. 👍 2❤ 1👏 1
________________ in me omnis spes est mihi | |
| |
| Şu Anda Bu Makale Görüntüleyen Aktif Kullanıcılar: 1 (0 üye ve 1 misafir) | |
| |
Ağaç şeklinde