Sana bunu yazarken güçlü olmaya çalışmıyorum, çünkü sen gittikten sonra güçlü kalmanın kimseye faydası olmadığını öğrendim; insan sevdiğini kaybedince ayakta duruyor gibi yapıyor ama içinden yavaş yavaş çöküyor ve ben o günden beri dışarıdan yaşayan, içeriden gömülen biriyim.

Gittiğin anı hâlâ gözümün önünden silemiyorum, çünkü bazı sahneler unutulmuyor; insanın içine kazınıyor, sonra ne yapsan da oradan sökülmüyor ve ben her gece aynı yere dönüp “keşke”lerle kendimi biraz daha parçalıyorum.

Hırkan hâlâ bende, ama inan bana onu saklamak bir teselli değil, bir ceza gibi; çünkü ne zaman üzerime alsam sanki sen geri gelmişsin gibi oluyor, kalbim bir anlığına umutlanıyor, sonra aklım yetişiyor ve işte o an insanın içi öyle bir acıyor ki, keşke hiç sevmeseydim demek bile yetmiyor.

Kokun geçmedi… ya da ben geçmesine izin vermedim; çünkü o koku giderse senden geriye hiçbir şey kalmayacakmış gibi geliyor ve insan bir hatıraya muhtaç kalınca, aklını değil kalbini dinliyor, sonuç ne olursa olsun.

Geceleri uyuyamıyorum, çünkü herkes uyurken benim içim uyanıyor; sesini hatırlıyorum, susuşunu hatırlıyorum, yanımdayken bile söyleyemediklerimi hatırlıyorum ve insan en çok da söyleyemediklerinin yükünü taşıyor.

Sana kızamıyorum, bağırıp çağıramıyorum, çünkü sevdiğin birine beddua etmek insanın kendi kalbine beddua etmesi gibi geliyor; ama bil ki susmak da affetmek değilmiş, susmak bazen insanın içine doğru attığı en ağır çığlıkmış.

Herkes “geçer” diyor, ama geçmiyor; insanın canı yanmaya alışıyor sadece ve ben alışmak istemiyorum, çünkü alışmak seni kaybettiğimi kabul etmek demek, ben hâlâ içimde bir yerlerde “belki” diye yaşayan bir enkaz taşıyorum.

Biliyor musun, en zor olan yalnız kalmak değil; en zor olan, seni severken kurduğum hayatta tek başıma yaşamaya mahkûm kalmak, çünkü bu ev, bu sokaklar, bu geceler seninle dolu ve ben her gün biraz daha boğuluyorum.

Ben seni unutmaya çalışmadım, çünkü unutmak ihanete benziyor; sadece dayanmayı öğrendim ama her dayandığım gün içimde bir parça daha öldü, farkında bile olmadan kendimden vazgeçtim.

Eğer bir gün bu satırları okur da gözlerin dolarsa, bil ki o gözyaşı benim her gece yastığa akıttığım şeyin yankısıdır; ben seni gidişinle değil, artık geri dönmeyeceğini kabullendiğim o sessiz anla kaybettim.

Hırkanı alırsan üşürüm, kalırsa yanarım; ama ne yaparsan yap, sen gittikten sonra ben bir daha tam olamadım, çünkü bazı insanlar giderken ardında bir boşluk değil, bir ömürlük sızı bırakıyor.

Ve şunu bil…
İnsan bazen ölmez,
sadece sevdiği yerde kalır.

M~

Ölüm bize ne uzak bize ne yakın ölüm. Ölümsüzlüğü tattık bize ne yapsın ölüm.