[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Lütfen Üye Olmak için TIKLAYIN...]

Yağmur başlar usulca,
kimse duymaz ilk sesini,
gökyüzü konuşur içinden
yeryüzü susarken derin derin.
Islanırım…
sadece tenim değil,
biriken tüm cümlelerim ıslanır,
yarım kalmış hislerim akar
damlaların peşinden.
Saçlarıma düşen her damla
bir hatıradır sanki,
biraz hüzün taşır,
biraz da huzur—
içimi ürperten bir sıcaklık gibi.
Sokaklar ıslanır,
benim içim de…
adımlarım silinir belki
ama izlerim derinleşir.
Kaçmam bu sefer yağmurdan,
saklanmam hiçbir gölgede,
çünkü bazı duygular
ancak tamamen ıslanırsa anlam bulur.
Yürürüm…
kalabalıklardan uzak,
kendi yalnızlığıma doğru,
ve ilk kez fark ederim
yalnızlığın da bir sesi olduğunu.
Bir damla düşer kirpiğime,
yağmur mu, gözyaşı mı—
ayıramam.
ama bilirim,
en gerçek halimdir o an.
Yağmur diner sonra,
ama içimde bir ferahlık kalır,
eksilmemişimdir aslında,
sadece fazlalıklarımdan arınmışımdır.
Ve anlarım;
yağmurda ıslanmak
bir tesadüf değil…
kendime en yakın olduğum andır...