|
|
 |
| | Seçenekler | Stil |
01 Temmuz 2026, 17:50
| #1 |
  |  Anne Anne ne oluyor sana. Gözlerim görmüyor gibi davranıp gelinimi sınamak istedim 🥶⚠️ ama sabah kahvaltısında çorbama beyaz bir toz döktüğünü görünce kaseyi annesine verdim… beş dakika sonra sofradaki herkesin yüzü değişti Gelinim kaşığı kâseme daldırmadan hemen önce, bileğindeki o küçük titremeyi gördüm. Ben kör değildim. Sadece körmüş gibi yapıyordum. Adım Ayşe. Altmış beş yaşındayım, emekli öğretmenim. Kocam erken öldü, oğlum Murat’ı tek başıma büyüttüm. Yıllarca maaşımdan artırdım, pazardan dönerken kendime meyve almadan eve geldim, sonunda dört katlı küçük ama değerli bir ev sahibi oldum. Murat iyi çocuktur. Hatta fazla iyi. İnsan bazen evladının iyi kalpli olmasına sevinir, bazen de “bu dünyada bu çocuk nasıl ezilmeden yaşayacak” diye kahrolur. Çünkü dünya, iyi insanları görünce teşekkür etmiyor. Üstüne basacak yer arıyor. Gelinim Elif ilk üç yıl melek gibiydi. Sabah çayımı hazırlar, akşam ayaklarımı ovardı. “Anneciğim, sen bizim başımızın tacısın,” derdi. Ben de inanmak istedim. Kim istemez ki? İnsan yaşlanınca sevgiye daha kolay kanıyor. Muhteşem bir tasarım hatası. Sonra tapu lafı açılmaya başladı. “Anne, Murat şirket kuracak.” “Anne, banka kredi için tapuyu istiyor.” “Anne, zaten bu ev bir gün bizim olmayacak mı?” Bir gece Murat’a sordum. Şaşırdı. “Ne şirketi anne? Ben öyle bir şeye girmem. Elif yine hayal kurmuş.” O an içimde bir şey oturdu. Birkaç gün sonra banyodan çıkarken bilerek halıya takılıp düştüm. Başımı çarpmadım ama sesi büyük çıktı. Murat koştu, Elif koştu. “Lambayı yakın,” dedim titreyerek. “Her yer karanlık.” Murat ağlayacak gibi oldu. “Anne, ışık açık.” O günden sonra herkes beni kör sandı. İlk üç gün Murat evdeyken Elif yine melekti. Çorba getirdi, ilaç verdi, üstümü örttü. Dördüncü gün Murat işe gidince gerçek Elif kapıdan içeri girdi. Önce yüzüme askı savurdu, göz kırpıyor muyum diye baktı. Sonra koridora raptiye serpti. Ben o raptiyelere bastım. Kanım aktı ama sesimi çıkarmadım. Ardından beni üst kattaki odamdan alıp merdiven altındaki rutubetli küçük depoya indirdiler. Kendi annesi Gülnaz Hanım benim odama yerleşti. Ben bayat ekmekle çorba içerken, onlar sofrada etli yemekleri gülerek yediler. Ben sustum. Çünkü Murat’a sözle anlatamazdım. Kanıt gerekiyordu. Sonra o cumartesi sabahı geldi. Murat şehir dışından dönecekti. Elif erkenden kalktı, iki kase güvercin çorbası hazırladı. Biri bana, biri annesine. Ben masada kör gibi oturuyordum. Elif küçük bir poşet çıkardı. Beyaz bir tozu sadece benim kaseme döktü. Sonra gülümseyerek bana doğru yürüdü. Tam kâseyi önüme bırakacakken elimi uzattım, bilerek titrettim ve kâselerin yerini değiştirdim. Gülnaz Hanım ilk kaşığı ağzına götürdü. Beş dakika sonra kaşığı elinden düştü. Elif’in sesi mutfağı yırttı: “Anne! Anne, ne oluyor sana?” Elif’in çığlığı o kadar tiz çıktı ki mutfaktaki cam bardakların bile titrediğini sandım. Gülnaz Hanım iki eliyle boğazını tuttu. Gözleri büyüdü, yüzü kızardı, sonra bir anda bembeyaz kesildi. Az önce benim eski odamda sabahlıkla kraliçe gibi gezinen kadın, şimdi sandalyede yan yatmış, ağzından köpükler çıkararak nefes almaya çalışıyordu. Ben yerimden kalkmadım. Kör bir kadın gibi ellerimi masanın kenarına koydum, başımı sesin geldiği yöne çevirdim. “Elif,” dedim titrek bir sesle, “ne oldu kızım? Gülnaz Hanım iyi mi?” Elif beni duymadı bile. Annesinin omuzlarını tutmuş sarsıyordu. “Anne! Anne cevap ver! Ne yedin sen?” Ne yedin. İnsan bazen korkudan kendi suçunu ağzından kaçırır. Şu dünya biraz daha dikkatli kötülerle dolu olsaydı işimiz zor olurdu ama neyse ki kibir çoğunu yarı yolda bırakıyor. Gülnaz Hanım’ın eli masaya çarptı. Çorba kasesi devrildi, koyu renkli sıvı masa örtüsüne yayıldı. Elif’in gözleri bir an kaseye gitti. Sonra bana döndü. O bakışı gördüm. Korku. Şüphe. Panik. “Sen…” dedi ama cümleyi bitiremedi. Ben gözlerimi boşluğa diktim. “Ne diyorsun kızım? Ben hiçbir şey görmüyorum ki.” Elif’in yüzü gerildi. Annesinin başı yana düşüyordu. O an nihayet aklına telefon geldi. Tezgâhtaki telefonu kaptı, parmakları titreyerek acili aradı. “Ambulans! Annem fenalaştı! Nefes alamıyor! Çabuk gelin!” Ben içimden derin bir nefes aldım. Korkuyordum. Elbette korkuyordum. Ben taş değildim. Gülnaz Hanım’ın ölmesini istemiyordum. Ben kimsenin ölmesini istemem. Ben sadece kendi kaseme dökülen şeyin ne olduğunu herkesin görmesini istemiştim. Ama o an anladım ki bu oyun benim düşündüğümden çok daha kirliydi. Elif telefonu kapatır kapatmaz üstüme yürüdü. “Sen kaseleri değiştirdin, değil mi?” “Kase mi?” dedim. “Yapma! Sakın yapma! Sen kör değilsin!” Ellerimi kaldırdım, parmaklarımı titrettim. “Elif, ne diyorsun sen? Ben kendi odamı bile bulamıyorum. Hangi kaseyi değiştireyim?” “Sen yaptın!” “Elif!” diye bağırdım bu kez. “Annen yerde can çekişiyor. Beni suçlayacağına ona bak!” Bu söz onu daha da panikletti. Annesinin yanına döndü, dizlerinin üstüne çöktü. Gülnaz Hanım’ın ağzını sildi, yüzüne su serpti, sonra bir anda mutfak tezgâhına koştu. Ben başımı biraz çevirdim. Elif lavabonun yanında duran küçük poşeti arıyordu. Beyaz tozun olduğu poşeti. Bulamadı. Çünkü ben kâseleri değiştirirken, poşeti de bastonumun ucuyla sandalyenin altına itmiştim. Küçük, basit bir hareketti. Bir öğretmenin kırk yıl boyunca sınıfta kopya çeken çocukların el hareketlerini izlemesi boşa gitmiyor demek. Hayat bazen gereksiz gibi duran yetenekleri çok çirkin anlarda işe yarar hâle getiriyor. Elif tezgâhın üstünü karıştırdı. “Allah kahretsin,” diye fısıldadı. Ben bunu da duydum. “Ne arıyorsun kızım?” dedim. “Hiç!” Sesindeki öfke artık saklanmıyordu. Beş dakika sonra kapının önünde ambulans sireni duyuldu. Apartman değil, kendi müstakil evimdi burası ama siren sokağı doldurdu. Komşular pencerelere çıktı. Mahalle dediğin şey zaten acıda ambulans kadar hızlı toplanır, yardım için mi merak için mi bazen ayırt etmek zor. Ama o sabah ben meraka bile razıydım. Çünkü tanık gerekiyordu. Sağlık görevlileri içeri girdiğinde Elif yine masum gelin maskesini takmıştı. “Annem birden fenalaştı,” dedi ağlayarak. “Çorba içiyordu. Belki tansiyonu düştü.” Görevli kadın kaseye baktı. “Ne çorbası?” “Güvercin çorbası. Annem çok sever.” Ben bastonuma yaslandım. “Benim için yapmıştı aslında,” dedim usulca. Elif’in başı bana doğru döndü. Görevli kadın kaşlarını çattı. “Sizin için mi?” “Evet,” dedim. “Benim önümdeki kaseydi. Sonra kızım karıştırdı herhalde. Ben görmediğim için bilemem.” Elif’in yüzü mosmor oldu. “Anne, şimdi bunun sırası mı?” “Ben sadece soruya cevap verdim kızım.” Gülnaz Hanım sedyeye alınırken Elif ona eşlik etmek zorunda kaldı. Kapıdan çıkmadan önce bana yaklaştı, dişlerinin arasından fısıldadı: “Eğer Murat’a tek kelime edersen, seni herkesin önünde bunak ilan ederim.” Ben başımı eğdim. “Anne! Anne, ne oluyor sana?” Posted on 1 July, 2026 by viral Elif’in çığlığı o kadar tiz çıktı ki mutfaktaki cam bardakların bile titrediğini sandım. Gülnaz Hanım iki eliyle boğazını tuttu. Gözleri büyüdü, yüzü kızardı, sonra bir anda bembeyaz kesildi. Az önce benim eski odamda sabahlıkla kraliçe gibi gezinen kadın, şimdi sandalyede yan yatmış, ağzından köpükler çıkararak nefes almaya çalışıyordu. Ben yerimden kalkmadım. Kör bir kadın gibi ellerimi masanın kenarına koydum, başımı sesin geldiği yöne çevirdim. “Elif,” dedim titrek bir sesle, “ne oldu kızım? Gülnaz Hanım iyi mi?” Elif beni duymadı bile. Annesinin omuzlarını tutmuş sarsıyordu. “Anne! Anne cevap ver! Ne yedin sen?” Ne yedin. İnsan bazen korkudan kendi suçunu ağzından kaçırır. Şu dünya biraz daha dikkatli kötülerle dolu olsaydı işimiz zor olurdu ama neyse ki kibir çoğunu yarı yolda bırakıyor. Gülnaz Hanım’ın eli masaya çarptı. Çorba kasesi devrildi, koyu renkli sıvı masa örtüsüne yayıldı. Elif’in gözleri bir an kaseye gitti. Sonra bana döndü. O bakışı gördüm. Korku. Şüphe. Panik. “Sen…” dedi ama cümleyi bitiremedi. Ben gözlerimi boşluğa diktim. “Ne diyorsun kızım? Ben hiçbir şey görmüyorum ki.” Elif’in yüzü gerildi. Annesinin başı yana düşüyordu. O an nihayet aklına telefon geldi. Tezgâhtaki telefonu kaptı, parmakları titreyerek acili aradı. “Ambulans! Annem fenalaştı! Nefes alamıyor! Çabuk gelin!” Ben içimden derin bir nefes aldım. Korkuyordum. Elbette korkuyordum. Ben taş değildim. Gülnaz Hanım’ın ölmesini istemiyordum. Ben kimsenin ölmesini istemem. Ben sadece kendi kaseme dökülen şeyin ne olduğunu herkesin görmesini istemiştim. Ama o an anladım ki bu oyun benim düşündüğümden çok daha kirliydi. Elif telefonu kapatır kapatmaz üstüme yürüdü. “Sen kaseleri değiştirdin, değil mi?” “Kase mi?” dedim. “Yapma! Sakın yapma! Sen kör değilsin!” Ellerimi kaldırdım, parmaklarımı titrettim. “Elif, ne diyorsun sen? Ben kendi odamı bile bulamıyorum. Hangi kaseyi değiştireyim?” “Sen yaptın!” “Elif!” diye bağırdım bu kez. “Annen yerde can çekişiyor. Beni suçlayacağına ona bak!” Bu söz onu daha da panikletti. Annesinin yanına döndü, dizlerinin üstüne çöktü. Gülnaz Hanım’ın ağzını sildi, yüzüne su serpti, sonra bir anda mutfak tezgâhına koştu. Ben başımı biraz çevirdim. Elif lavabonun yanında duran küçük poşeti arıyordu. Beyaz tozun olduğu poşeti. Bulamadı. Çünkü ben kâseleri değiştirirken, poşeti de bastonumun ucuyla sandalyenin altına itmiştim. Küçük, basit bir hareketti. Bir öğretmenin kırk yıl boyunca sınıfta kopya çeken çocukların el hareketlerini izlemesi boşa gitmiyor demek. Hayat bazen gereksiz gibi duran yetenekleri çok çirkin anlarda işe yarar hâle getiriyor. Elif tezgâhın üstünü karıştırdı. “Allah kahretsin,” diye fısıldadı. Ben bunu da duydum. “Ne arıyorsun kızım?” dedim. “Hiç!” Sesindeki öfke artık saklanmıyordu. Beş dakika sonra kapının önünde ambulans sireni duyuldu. Apartman değil, kendi müstakil evimdi burası ama siren sokağı doldurdu. Komşular pencerelere çıktı. Mahalle dediğin şey zaten acıda ambulans kadar hızlı toplanır, yardım için mi merak için mi bazen ayırt etmek zor. Ama o sabah ben meraka bile razıydım. Çünkü tanık gerekiyordu. Sağlık görevlileri içeri girdiğinde Elif yine masum gelin maskesini takmıştı. “Annem birden fenalaştı,” dedi ağlayarak. “Çorba içiyordu. Belki tansiyonu düştü.” Görevli kadın kaseye baktı. “Ne çorbası?” “Güvercin çorbası. Annem çok sever.” Ben bastonuma yaslandım. “Benim için yapmıştı aslında,” dedim usulca. Elif’in başı bana doğru döndü. Görevli kadın kaşlarını çattı. “Sizin için mi?” “Evet,” dedim. “Benim önümdeki kaseydi. Sonra kızım karıştırdı herhalde. Ben görmediğim için bilemem.” Elif’in yüzü mosmor oldu. “Anne, şimdi bunun sırası mı?” “Ben sadece soruya cevap verdim kızım.” Gülnaz Hanım sedyeye alınırken Elif ona eşlik etmek zorunda kaldı. Kapıdan çıkmadan önce bana yaklaştı, dişlerinin arasından fısıldadı: “Eğer Murat’a tek kelime edersen, seni herkesin önünde bunak ilan ederim.” Ben başımı eğdim. “Ben zaten körüm kızım. Bir de bunak olurum. İnsan yaşlanınca herkes üstüne etiket yapıştırmayı çok seviyor.” Gitti. Kapı kapandı. Ev sessiz kaldı. İlk kez gerçekten yalnız kalmıştım. Ama bu kez güçsüz değildim. Bastonumu bıraktım. Sandalyenin altına eğildim. Küçük poşeti aldım. Beyaz tozdan biraz kalmıştı. Onu temiz bir peçeteye sardım, eski gözlük kutumun içine koydum. Sonra depoya, yani bana layık gördükleri o rutubetli deliğe girdim. Yatağın altındaki küçük çantayı çıkardım. İçinde Tuğba’nın verdiği o minik kamera vardı. Tuğba benim eski öğrencimdi. Şimdi teknoloji işiyle uğraşıyordu. Bir hafta önce onu gizlice aramıştım. Telefonumu Elif saklamıştı ama eski düğmeli bir telefonu, yıllar önce ölen kocamın ceket cebinde bulmuştum. İnsan yaşlandıkça eşya atmıyor diye dalga geçerler. Sonra o eski eşya gelir hayat kurtarır. Buyurun, tüketim çağına küçük bir tokat. Tuğba gelmiş, bana düğme kadar kamera getirmişti. Onu davlumbazın altına yerleştirmiştim. Elif’in annesine yedirdiği deniz ürünlerini, bana verdiği bayat yemekleri, raptiyeleri, o beyaz tozu kaseme döktüğü anı, hepsini kaydetmişti. Hepsi oradaydı. Titreyen ellerimle hafıza kartını çıkardım. Küçük bir plastik parça. Ama o an benim için dört katlı evimden bile değerliydi. Murat’ın eve dönmesine iki saat vardı. Normalde o gelince Elif koşar, gözleri şişmiş, sesi kırık şekilde “annen yine beni suçladı” derdi. Murat arada kalır, başını iki eli arasına alır, ben de evladım üzülmesin diye susardım. Ama o gün susmayacaktım. Saat on buçuğa doğru kapı açıldı. “Maa?” Murat’ın sesi yorgundu. Bavulunu içeri çekti. Üzerinde yol yorgunluğu, yüzünde o tanıdık iyi niyet vardı. Onu görünce içim parçalandı. Çünkü bazı çocukları anneleri büyütür, dünya kandırır. Murat da öyleydi. “Buradayım oğlum,” dedim. Depodan çıktım. Murat koşup yanıma geldi. “Anne, neden buradasın? Elif nerede? Ev niye böyle?” “Gülnaz Hanım hastaneye kaldırıldı.” Murat’ın yüzü dondu. “Ne? Nasıl?” “Çorba içerken fenalaştı.” “Ne çorbası?” “Benim çorbam.” Bir sessizlik oldu. Murat gözlerini kaçırdı. O bile artık bir şeylerin yanlış olduğunu hissediyordu ama insan sevdiği kişiyle ilgili gerçeği anlamamak için içinde küçük bir mahkeme kurar, bütün delilleri sürekli erteler. “Anne,” dedi yavaşça, “ne demek benim çorbam?” “Otur oğlum.” “Anne, korkutma beni.” “Otur Murat.” Sesim öğretmenlik yıllarımdaki gibiydi. Sınıfta gürültü eden kırk çocuğu susturan o ses. Murat çocukluğundan beri o sesi bilirdi. Hemen sandalyeye oturdu. Ben bastonumu kenara bıraktım. Sonra dosyayı, gözlük kutusunu ve hafıza kartını masaya koydum. Murat gözlerini büyüttü. “Anne…” “Ben kör değilim.” Sanki odanın içindeki hava çekildi. Murat’ın dudakları aralandı ama konuşamadı. “Ben kör değilim oğlum,” dedim. “Kör gibi yaptım. Çünkü senin karının beni nasıl gördüğünü öğrenmek istedim. İnsan annesinin söylediklerine inanmayabilir. Ama görüntüye inanır diye düşündüm.” Murat sandalyesinden kalktı. “Sen… sen beni kandırdın mı?” “Evet.” Gözleri doldu. “Anne, ben sana nasıl inanacağım şimdi?” Bu soru beni vurdu. Haklıydı. Ben de yalan söylemiştim. Ama bazı yalanlar kapıyı açar, bazı yalanlar insanı mezara koyar. İkisini aynı kefeye koymak da ancak insanların icadı olabilirdi. Harika bir türüz gerçekten. “Bana inanma,” dedim. “Kendi gözlerine inan.” Hafıza kartını eski dizüstü bilgisayarıma taktım. Bilgisayar yavaş açıldı. Murat sabırsızca ekranın karşısında duruyordu. İlk görüntü geldi. Koridor. Elif’in raptiyeleri yere serdiği an. Murat’ın yüzü bir anda değişti. “Bu ne?” Cevap vermedim. Görüntü devam etti. Ben kör gibi yürüdüm. Raptiyelere bastım. Kanım aktı. Elif önce bekledi, sonra gelip “Murat düşürmüş” diye yalan söyledi. Murat ellerini saçlarına götürdü. “Hayır…” Sonraki görüntü. Mutfak. Elif ve Gülnaz Hanım deniz ürünleri yerken bana bayat çorba veriyordu. Ses kayıtları da vardı. Elif’in “Murat’ın verdiği parayı o yaşlıya yedirecek değiliz” dediği an net duyuldu. Murat sandalyesine çöktü. Sonraki görüntü. Elif’in beni merdiven altına indirmek için yalan senaryo kurması. Beni “az daha düştü” diye suçlaması. Murat’ın ona inanıp beni depoya yerleştirmesi. Murat ağlamaya başladı. Ben ekranı kapatmadım. Çünkü bazı gerçekler yarıda bırakılırsa yine inkâr edilir. Son görüntü geldi. O sabah. Elif iki kaseyi hazırladı. Küçük poşeti çıkardı. Beyaz tozu sadece bir kaseye döktü. Kaşığıyla karıştırdı. Sonra o kaseyi benim önüme koymaya çalıştı. Murat ayağa fırladı. “Yeter!” Ekranı kapattı. Duvara yaslandı. Nefes alamıyor gibiydi. “Anne,” dedi, “ben ne yaptım?” Ben ona yaklaştım. Başını göğsüme bastırmak istedim ama o geri çekildi. Kendinden utanıyordu. Benden değil. Kendinden. “Sen iyi niyetliydin,” dedim. “Ben seni o depoya indirdim.” “Evet.” “Ben karıma inandım.” “Evet.” “Sen raptiyelere basarken ben yoktum.” “Yoktun.” “Ben nasıl oğlum?” Bu sorunun cevabı kolay değildi. Kötü evlat değildi. Ama zayıf kalmıştı. İyi niyet bazen tembellik eder. Gerçeğe bakmak yerine huzuru seçer. O huzurun bedelini de genelde en sessiz kişi öder. “Oğlum,” dedim, “sen beni seviyorsun. Bundan şüphem yok. Ama sevmek sadece para vermek, hâl hatır sormak, başımı okşamak değil. Bazen sevdiğin insanı gerçekten dinlemektir. Sen beni duymadın.” Murat yüzünü kapattı. “Ben seni duymadım.” “Anne! Anne, ne oluyor sana?” Posted on 1 July, 2026 by viral Elif’in çığlığı o kadar tiz çıktı ki mutfaktaki cam bardakların bile titrediğini sandım. Gülnaz Hanım iki eliyle boğazını tuttu. Gözleri büyüdü, yüzü kızardı, sonra bir anda bembeyaz kesildi. Az önce benim eski odamda sabahlıkla kraliçe gibi gezinen kadın, şimdi sandalyede yan yatmış, ağzından köpükler çıkararak nefes almaya çalışıyordu. Ben yerimden kalkmadım. Kör bir kadın gibi ellerimi masanın kenarına koydum, başımı sesin geldiği yöne çevirdim. “Elif,” dedim titrek bir sesle, “ne oldu kızım? Gülnaz Hanım iyi mi?” Elif beni duymadı bile. Annesinin omuzlarını tutmuş sarsıyordu. “Anne! Anne cevap ver! Ne yedin sen?” Ne yedin. İnsan bazen korkudan kendi suçunu ağzından kaçırır. Şu dünya biraz daha dikkatli kötülerle dolu olsaydı işimiz zor olurdu ama neyse ki kibir çoğunu yarı yolda bırakıyor. Gülnaz Hanım’ın eli masaya çarptı. Çorba kasesi devrildi, koyu renkli sıvı masa örtüsüne yayıldı. Elif’in gözleri bir an kaseye gitti. Sonra bana döndü. O bakışı gördüm. Korku. Şüphe. Panik. “Sen…” dedi ama cümleyi bitiremedi. Ben gözlerimi boşluğa diktim. “Ne diyorsun kızım? Ben hiçbir şey görmüyorum ki.” Elif’in yüzü gerildi. Annesinin başı yana düşüyordu. O an nihayet aklına telefon geldi. Tezgâhtaki telefonu kaptı, parmakları titreyerek acili aradı. “Ambulans! Annem fenalaştı! Nefes alamıyor! Çabuk gelin!” Ben içimden derin bir nefes aldım. Korkuyordum. Elbette korkuyordum. Ben taş değildim. Gülnaz Hanım’ın ölmesini istemiyordum. Ben kimsenin ölmesini istemem. Ben sadece kendi kaseme dökülen şeyin ne olduğunu herkesin görmesini istemiştim. Ama o an anladım ki bu oyun benim düşündüğümden çok daha kirliydi. Elif telefonu kapatır kapatmaz üstüme yürüdü. “Sen kaseleri değiştirdin, değil mi?” “Kase mi?” dedim. “Yapma! Sakın yapma! Sen kör değilsin!” Ellerimi kaldırdım, parmaklarımı titrettim. “Elif, ne diyorsun sen? Ben kendi odamı bile bulamıyorum. Hangi kaseyi değiştireyim?” “Sen yaptın!” “Elif!” diye bağırdım bu kez. “Annen yerde can çekişiyor. Beni suçlayacağına ona bak!” Bu söz onu daha da panikletti. Annesinin yanına döndü, dizlerinin üstüne çöktü. Gülnaz Hanım’ın ağzını sildi, yüzüne su serpti, sonra bir anda mutfak tezgâhına koştu. Ben başımı biraz çevirdim. Elif lavabonun yanında duran küçük poşeti arıyordu. Beyaz tozun olduğu poşeti. Bulamadı. Çünkü ben kâseleri değiştirirken, poşeti de bastonumun ucuyla sandalyenin altına itmiştim. Küçük, basit bir hareketti. Bir öğretmenin kırk yıl boyunca sınıfta kopya çeken çocukların el hareketlerini izlemesi boşa gitmiyor demek. Hayat bazen gereksiz gibi duran yetenekleri çok çirkin anlarda işe yarar hâle getiriyor. Elif tezgâhın üstünü karıştırdı. “Allah kahretsin,” diye fısıldadı. Ben bunu da duydum. “Ne arıyorsun kızım?” dedim. “Hiç!” Sesindeki öfke artık saklanmıyordu. Beş dakika sonra kapının önünde ambulans sireni duyuldu. Apartman değil, kendi müstakil evimdi burası ama siren sokağı doldurdu. Komşular pencerelere çıktı. Mahalle dediğin şey zaten acıda ambulans kadar hızlı toplanır, yardım için mi merak için mi bazen ayırt etmek zor. Ama o sabah ben meraka bile razıydım. Çünkü tanık gerekiyordu. Sağlık görevlileri içeri girdiğinde Elif yine masum gelin maskesini takmıştı. “Annem birden fenalaştı,” dedi ağlayarak. “Çorba içiyordu. Belki tansiyonu düştü.” Görevli kadın kaseye baktı. “Ne çorbası?” “Güvercin çorbası. Annem çok sever.” Ben bastonuma yaslandım. “Benim için yapmıştı aslında,” dedim usulca. Elif’in başı bana doğru döndü. Görevli kadın kaşlarını çattı. “Sizin için mi?” “Evet,” dedim. “Benim önümdeki kaseydi. Sonra kızım karıştırdı herhalde. Ben görmediğim için bilemem.” Elif’in yüzü mosmor oldu. “Anne, şimdi bunun sırası mı?” “Ben sadece soruya cevap verdim kızım.” Gülnaz Hanım sedyeye alınırken Elif ona eşlik etmek zorunda kaldı. Kapıdan çıkmadan önce bana yaklaştı, dişlerinin arasından fısıldadı: “Eğer Murat’a tek kelime edersen, seni herkesin önünde bunak ilan ederim.” Ben başımı eğdim. “Ben zaten körüm kızım. Bir de bunak olurum. İnsan yaşlanınca herkes üstüne etiket yapıştırmayı çok seviyor.” Gitti. Kapı kapandı. Ev sessiz kaldı. İlk kez gerçekten yalnız kalmıştım. Ama bu kez güçsüz değildim. Bastonumu bıraktım. Sandalyenin altına eğildim. Küçük poşeti aldım. Beyaz tozdan biraz kalmıştı. Onu temiz bir peçeteye sardım, eski gözlük kutumun içine koydum. Sonra depoya, yani bana layık gördükleri o rutubetli deliğe girdim. Yatağın altındaki küçük çantayı çıkardım. İçinde Tuğba’nın verdiği o minik kamera vardı. Tuğba benim eski öğrencimdi. Şimdi teknoloji işiyle uğraşıyordu. Bir hafta önce onu gizlice aramıştım. Telefonumu Elif saklamıştı ama eski düğmeli bir telefonu, yıllar önce ölen kocamın ceket cebinde bulmuştum. İnsan yaşlandıkça eşya atmıyor diye dalga geçerler. Sonra o eski eşya gelir hayat kurtarır. Buyurun, tüketim çağına küçük bir tokat. Tuğba gelmiş, bana düğme kadar kamera getirmişti. Onu davlumbazın altına yerleştirmiştim. Elif’in annesine yedirdiği deniz ürünlerini, bana verdiği bayat yemekleri, raptiyeleri, o beyaz tozu kaseme döktüğü anı, hepsini kaydetmişti. Hepsi oradaydı. Titreyen ellerimle hafıza kartını çıkardım. Küçük bir plastik parça. Ama o an benim için dört katlı evimden bile değerliydi. Murat’ın eve dönmesine iki saat vardı. Normalde o gelince Elif koşar, gözleri şişmiş, sesi kırık şekilde “annen yine beni suçladı” derdi. Murat arada kalır, başını iki eli arasına alır, ben de evladım üzülmesin diye susardım. Ama o gün susmayacaktım. Saat on buçuğa doğru kapı açıldı. “Maa?” Murat’ın sesi yorgundu. Bavulunu içeri çekti. Üzerinde yol yorgunluğu, yüzünde o tanıdık iyi niyet vardı. Onu görünce içim parçalandı. Çünkü bazı çocukları anneleri büyütür, dünya kandırır. Murat da öyleydi. “Buradayım oğlum,” dedim. Depodan çıktım. Murat koşup yanıma geldi. “Anne, neden buradasın? Elif nerede? Ev niye böyle?” “Gülnaz Hanım hastaneye kaldırıldı.” Murat’ın yüzü dondu. “Ne? Nasıl?” “Çorba içerken fenalaştı.” “Ne çorbası?” “Benim çorbam.” Bir sessizlik oldu. Murat gözlerini kaçırdı. O bile artık bir şeylerin yanlış olduğunu hissediyordu ama insan sevdiği kişiyle ilgili gerçeği anlamamak için içinde küçük bir mahkeme kurar, bütün delilleri sürekli erteler. “Anne,” dedi yavaşça, “ne demek benim çorbam?” “Otur oğlum.” “Anne, korkutma beni.” “Otur Murat.” Sesim öğretmenlik yıllarımdaki gibiydi. Sınıfta gürültü eden kırk çocuğu susturan o ses. Murat çocukluğundan beri o sesi bilirdi. Hemen sandalyeye oturdu. Ben bastonumu kenara bıraktım. Sonra dosyayı, gözlük kutusunu ve hafıza kartını masaya koydum. Murat gözlerini büyüttü. “Anne…” “Ben kör değilim.” Sanki odanın içindeki hava çekildi. Murat’ın dudakları aralandı ama konuşamadı. “Ben kör değilim oğlum,” dedim. “Kör gibi yaptım. Çünkü senin karının beni nasıl gördüğünü öğrenmek istedim. İnsan annesinin söylediklerine inanmayabilir. Ama görüntüye inanır diye düşündüm.” Murat sandalyesinden kalktı. “Sen… sen beni kandırdın mı?” “Evet.” Gözleri doldu. “Anne, ben sana nasıl inanacağım şimdi?” Bu soru beni vurdu. Haklıydı. Ben de yalan söylemiştim. Ama bazı yalanlar kapıyı açar, bazı yalanlar insanı mezara koyar. İkisini aynı kefeye koymak da ancak insanların icadı olabilirdi. Harika bir türüz gerçekten. “Bana inanma,” dedim. “Kendi gözlerine inan.” Hafıza kartını eski dizüstü bilgisayarıma taktım. Bilgisayar yavaş açıldı. Murat sabırsızca ekranın karşısında duruyordu. İlk görüntü geldi. Koridor. Elif’in raptiyeleri yere serdiği an. Murat’ın yüzü bir anda değişti. “Bu ne?” Cevap vermedim. Görüntü devam etti. Ben kör gibi yürüdüm. Raptiyelere bastım. Kanım aktı. Elif önce bekledi, sonra gelip “Murat düşürmüş” diye yalan söyledi. Murat ellerini saçlarına götürdü. “Hayır…” Sonraki görüntü. Mutfak. Elif ve Gülnaz Hanım deniz ürünleri yerken bana bayat çorba veriyordu. Ses kayıtları da vardı. Elif’in “Murat’ın verdiği parayı o yaşlıya yedirecek değiliz” dediği an net duyuldu. Murat sandalyesine çöktü. Sonraki görüntü. Elif’in beni merdiven altına indirmek için yalan senaryo kurması. Beni “az daha düştü” diye suçlaması. Murat’ın ona inanıp beni depoya yerleştirmesi. Murat ağlamaya başladı. Ben ekranı kapatmadım. Çünkü bazı gerçekler yarıda bırakılırsa yine inkâr edilir. Son görüntü geldi. O sabah. Elif iki kaseyi hazırladı. Küçük poşeti çıkardı. Beyaz tozu sadece bir kaseye döktü. Kaşığıyla karıştırdı. Sonra o kaseyi benim önüme koymaya çalıştı. Murat ayağa fırladı. “Yeter!” Ekranı kapattı. Duvara yaslandı. Nefes alamıyor gibiydi. “Anne,” dedi, “ben ne yaptım?” Ben ona yaklaştım. Başını göğsüme bastırmak istedim ama o geri çekildi. Kendinden utanıyordu. Benden değil. Kendinden. “Sen iyi niyetliydin,” dedim. “Ben seni o depoya indirdim.” “Evet.” “Ben karıma inandım.” “Evet.” “Sen raptiyelere basarken ben yoktum.” “Yoktun.” “Ben nasıl oğlum?” Bu sorunun cevabı kolay değildi. Kötü evlat değildi. Ama zayıf kalmıştı. İyi niyet bazen tembellik eder. Gerçeğe bakmak yerine huzuru seçer. O huzurun bedelini de genelde en sessiz kişi öder. “Oğlum,” dedim, “sen beni seviyorsun. Bundan şüphem yok. Ama sevmek sadece para vermek, hâl hatır sormak, başımı okşamak değil. Bazen sevdiğin insanı gerçekten dinlemektir. Sen beni duymadın.” Murat yüzünü kapattı. “Ben seni duymadım.” Tam o sırada telefonu çaldı. Arayan Elif’ti. Murat ekrana baktı, sonra telefonu hoparlöre aldı. “Efendim?” Elif’in sesi ağlamaktan kırılmış gibiydi. “Murat, hemen hastaneye gel. Annemin durumu kötü. Bir de… annen var ya… annen bugün çok tuhaf davrandı. Ben artık korkuyorum. Bence onun aklı yerinde değil. Belki de annemin yediği çorbaya o bir şey koydu.” Murat gözlerini kapattı. Ben sustum. Elif devam etti: “Zaten başından beri beni sevmiyor. Kasıtlı yaptı. Kıskançlığından yaptı. Sen gelince ona inanma olur mu? Ben senin karınım. Ben seni hiç kandırdım mı?” Murat acı acı güldü. “O kadar çok kandırmışsın ki hangisinden başlayacağımı bilmiyorum.” Telefonun diğer ucunda sessizlik oldu. “Ne?” “Görüntüleri izledim Elif.” Elif’in nefesi kesildi. “Hangi görüntüleri?” “Raptiyeleri. Anneme verdiğin bayat yemekleri. Onu depoya indirmek için kurduğun oyunu. Ve bu sabah çorbasına döktüğün şeyi.” Elif bir şey söylemedi. Sonra sesi değişti. Az önce ağlayan kadın gitti, yerine sert, soğuk biri geldi. “O kadın seni benden ayırmak için oyun kurdu.” Murat’ın yüzü bembeyazdı. “Sen annemin çorbasına ne döktün?” “Ben… vitamin koydum.” “Annen niye hastanede o zaman?” “Çünkü annen kaseleri değiştirdi! Çünkü o kör değil! Çünkü hepimizi kandırdı!” Murat bana baktı. Ben başımı dik tuttum. “O zaman sen de kabul ediyorsun,” dedi Murat yavaşça. “O tozu annemin kasesine koyduğunu kabul ediyorsun.” Elif sustu. İnsanın kendini ele vermesi bazen bu kadar basit oluyor. İki cümle, bir panik, bir boşluk. Suçun bütün süsü dökülüyor. Murat telefonu kapattı. “Polise gideceğiz,” dedi. “Önce hastaneye,” dedim. “Gülnaz Hanım ölmesin.” Murat bana şaşkın şaşkın baktı. “Anne…” “Ben onun gibi değilim oğlum. Benim derdim ölüm değil. Gerçek.” Hastaneye gittiğimizde Elif bizi kapıda bekliyordu. Gözleri kıpkırmızıydı ama bu kez ağlamanın içinde korku vardı. Murat’ı görünce ona sarılmak istedi. Murat geri çekildi. Elif’in yüzü kırıldı. “Murat…” “Anneme yaklaşma.” “Beni dinle.” “Yıllarca dinledim. Şimdi sus.” Bu cümle bana yıllardır içimde bekleyen bir kapının açılması gibi geldi. Doktor, Gülnaz Hanım’ın durumunun kontrol altına alındığını söyledi. Aldığı maddenin ciddi bir reaksiyona yol açtığını, test için örneklerin gönderileceğini anlattı. Ben gözlük kutusundaki poşeti çıkardım, doktora ve polise teslim ettim. Elif o an tamamen dağıldı. “Ben onu öldürmek istemedim!” diye bağırdı. Koridordaki herkes döndü. Murat’ın sesi kısıldı. “Kimi öldürmek istemedin? Annemi mi?” Elif ağlamaya başladı. “Ben sadece hasta olsun istedim. Birkaç gün hastanede kalsın, sonra sen korkup tapuyu üstüne alırsın sandım. Annen zaten yaşlı. Herkes normal karşılar diye düşündüm.” Duydunuz mu? “Normal karşılar.” Yaşlı bir kadının hastalanması, düşmesi, itilmesi, unutulması, depoya kapatılması… Hepsi normal. Çünkü toplum yaşlı bir kadını yavaş yavaş silmeyi suç saymıyor. Sadece ölünce “vah vah” diyor. Çok zarif bir iki yüzlülük, üstüne dantel örtsek salon takımı olur. Murat bir adım geri çekildi. Sanki karısına değil, ilk kez gördüğü bir yabancıya bakıyordu. “Elif,” dedi, “sen benim annemi hasta etmeye çalıştın.” “Elimde değildi. Annem de baskı yaptı. Ev bizim olmalıydı. Sen yıllarca çalışıyorsun, ama her şey onun üstünde. Ben senin iyiliğin için yaptım.” Ben güldüm. Çok kısa, çok acı bir gülüştü. “Benim ayağıma raptiye batırmak da Murat’ın iyiliği içindi herhalde.” Elif bana döndü. “Sen zaten bizi hiç istemedin!” “Ben seni kızım gibi sevmek istedim.” “Yalan!” “Evet,” dedim. “Ben de artık bazı şeylerin yalan olduğunu kabul ediyorum.” Polisler Elif’i ifade için götürdü. Gülnaz Hanım kendine geldiğinde önce kızını sordu, sonra olanları öğrenince başını çevirdi. İlginçtir, o da beni suçlamaya çalıştı. “Sen kaseleri değiştirmeseydin ben bu hâle gelmezdim,” dedi. Ona baktım. “Doğru. Ama kızın o tozu benim çorbama koymasaydı ikimiz de burada olmazdık.” Cevap veremedi. Bazen adalet dediğin şey büyük mahkeme salonlarında başlamaz. Hastane yatağında, suçlunun annesinin susmasıyla başlar. Sonraki haftalar kolay geçmedi. Elif hakkında soruşturma açıldı. Görüntüler, ses kayıtları, poşette kalan madde, doktor raporu, hepsi dosyaya girdi. Murat boşanma davası açtı. Elif önce inkâr etti, sonra “psikolojim bozuktu” dedi, sonra “kayınvalidem beni kışkırttı” dedi. İnsan suç işleyince bahaneleri çoğalıyor. Keşke aynı yaratıcılığı iyi insan olmak için kullansalar, dünya biraz yaşanır hâle gelirdi. Murat evden günlerce çıkmadı. Benim depoda yattığım yatağa oturdu, başını duvara yasladı. “Anne, burası nasıl bu kadar soğukmuş?” dedi. “Gece daha kötü oluyor.” “Sen burada uyudun.” “Uyuyamadım çoğu zaman.” “Ben üst katta rahat yatarken…” Cümlesi yarım kaldı. Ben yanına oturdum. “Oğlum, kendini parçalaman bana iyi gelmez. Bundan sonra ne yapacağına bak.” Murat bana döndü. “Ne yapabilirim?” “Önce büyü.” Bu söz ağırdı ama gerekiyordu. “Murat, iyi insan olmak yetmiyor. Eşine güvenebilirsin, anneni sevebilirsin, ama kimseyi sorgulamadan hayatının merkezine koyarsan bir gün sevdiğin iki insanın arasında değil, bir yalanın içinde kalırsın.” Murat ağladı. Ben de ağladım. O gün anne oğul ilk kez gerçekten konuştuk. Ben onun çocukluğunu, babasının ölümünden sonra onu üzmemek için ne çok şeyi tek başıma taşıdığımı anlattım. O da evlendikten sonra huzuru bozmak istemediği için Elif’in sözlerini hep kabul ettiğini söyledi. “Huzur sandım anne,” dedi. “Meğer suskunlukmuş.” Evi baştan düzenledik. Ben eski odama geri çıktım. Ama o oda artık bana aynı gelmedi. Gülnaz Hanım’ın açtığı çekmeceleri, kullandığı yastığı, ellediği eşyaları gördükçe içim bulanıyordu. Sonra düşündüm. Bu ev benim ömrümdü. Ben niye kaçayım? Perdeleri değiştirdim. Yatağı değiştirdim. Duvarı boyattım. Depodaki o paslı yatağı ise attırmadım. Onu bahçedeki küçük kulübeye koydum. Murat ilk başta anlamadı. “Anne, niye saklıyorsun bunu?” “Unutmamak için,” dedim. “İnsan bazen affetse bile unutmamalı. Çünkü unutmak, aynı kapıyı aynı hırsıza ikinci kez açmak demek.” Aylar sonra mahkemede görüntüler izlendi. Elif başını eğdi. Murat ilk kez salonda benden tarafa oturdu. Sadece fiziksel olarak değil, gerçekten benden tarafa. Hâkim bana söz verdiğinde uzun konuşmadım. “Ben gelinimin cezalandırılmasını, intikam için istemiyorum,” dedim. “Ben bir yaşlı kadının kendi evinde görünmez yapılmasının suç sayılmasını istiyorum. Ben oğlumun kazandığı parayla annesine bayat yemek verilip başkasına ziyafet çekilmesinin sadece aile meselesi denilip kapatılmamasını istiyorum. Ben hasta, yaşlı, görmeyen ya da güçsüz sanılan insanların hâlâ insan olduğunu hatırlatmak istiyorum.” Salon sessizdi. Elif’in avukatı bir şeyler söyledi, hafifletmeye çalıştı. Ama görüntüler konuşmuştu. Benim ayağımdan akan kan konuşmuştu. Çorbaya dökülen beyaz toz konuşmuştu. Merdiven altındaki karanlık oda konuşmuştu. Bazı tanıkların dili yoktur ama sesi çok yüksektir. Gülnaz Hanım köyüne döndü. Bir daha evime gelmedi. Elif’in annesi olduğu için ona hâlâ acıdığım anlar oldu mu? Oldu. Çünkü kötülük bile bazen başka bir kötülüğün içinde büyüyor. Ama acımak başka, kapıyı açmak başka. Ben kapıyı açmadım. Murat bir süre sonra terapiye başladı. Bu kelimeyi duyunca önce utandı. “Ben deli miyim?” dedi. Ben de ona baktım. “Deli değilsin. Ama kırıldın. Kırılan kemiğe alçı takıyoruz da kırılan akla niye utanıyoruz?” Gitti. İyi geldi. Artık eve geldiğinde telefonunu kenara koyuyor. Benimle çay içiyor. Bazen hiçbir şey konuşmuyoruz. Ama o sessizlik eski sessizlik değil. Eskiden suskunluk aramızda duvar gibi dururdu. Şimdi yan yana oturabileceğimiz bir bank gibi. Bir gün bana yeni bir tapu dosyası getirdi. Korktum. Elim buz kesti. “Murat,” dedim, “sakın bana yine tapu lafı açma.” Gülümsedi. “Hayır anne. Bu ev senin. Sen hayattayken de senin, sen istemedikçe kimsenin değil. Ben sadece bunu yazılı güvenceye aldırdım. Ben dahil kimse senden habersiz işlem yapamayacak.” Dosyayı açtım. Bu kez imza atarken her satırı okudum. Her satırı. Murat sabırla bekledi. Sonra kalemi elime verdi. “Öğretmenim,” dedi, sesi titreyerek, “ödevimi bu kez doğru yaptım mı?” O an içimde yıllardır biriken kırgınlık biraz yumuşadı. “Bu kez geçtin,” dedim. İkimiz de güldük. Şimdi hâlâ o evde yaşıyorum. Sabahları çayımı kendim koyuyorum. Kimse bana körmüşüm gibi davranmıyor. Kimse bana lütfedilmiş gibi bir tabak uzatmıyor. Bazen komşular soruyor: “Ayşe abla, bunca şeyden sonra nasıl bu kadar dimdik durdun?” Ben de diyorum ki: “Dimdik durmadım. Düştüm. Kanadım. Bayat yemek yedim. Karanlık depoda ağladım. Ama gözlerimi kapatmadım.” Çünkü insanın en büyük körlüğü gözlerinde başlamıyor. Güvendiği insanların kötülüğüne bakmayı reddettiği yerde başlıyor. Ben kör numarası yaptım, doğru. Ama o evde asıl kör olan ben değildim. Oğlumdu. Komşulardı. Akrabalardı. “Gelin çok iyi bakıyor” diye dışarıdan hüküm veren herkesti. Herkes tabağın üstündeki çorbayı gördü, kimse içine karıştırılan niyeti görmedi. O günden sonra soframda tek bir kural var. Kimse kimsenin kasesine gizlice hiçbir şey koyamaz. Ne ilaç. Ne yalan. Ne korku. Ne de tapu hırsı. Acaba kaç yaşlı anne, kendi evinde misafir gibi yaşarken “çocuklar üzülmesin” diye susuyor… ve kaç evlat, annesinin sessizliğini huzur sanıp gerçeği çok geç fark ediyor? |
| |
| Konuyu Toplam 1 Üye okuyor. (0 Kayıtlı üye ve 1 Misafir) | |
| |
IRCRehberi.Net, JRodix.Com Sunucularında Barınmaktadır.
[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. 
Ağaç şeklinde