Gözlerini açtığında bembeyaz çarşafların içinde yabancı bir yataktaydı...
Nerde olduğunu anlamak için etrafına bakınmaya başladı...
Neden burada olduğunu bilmeyen bir insanın şaşkınlığı ile odayı incelerken bilinci yavaş yavaş açılmaya başladı ve 'bir film sahnesi gibi'dışardan izlediğini düşündüğü olaylar silsilesi biranda beynine hücum etti, hızla doğrulup yatağın içinde oturdu, ellerini avuçları yukarı gelecek şekilde açtı ,incelemeye başladı..
Bir yandan da mırıldanıyordu;

-Yetişemedim...yetişemedim...yetişemedim...

Pencerenin önünde arkası dönük bir şekilde dışarıya bakan Orhan sesi duyar duymaz telaşla dönüp,yatağa doğru bir iki adım attı;

-Iyi misin?

Sesi buz gibiydi...

O ana kadar onun varlığını farketmemiş olan Sare, şaşkın bakışlarını Orhan'a çevirdi..Bir kaç saniye kadar boş boş baktı...

-Yetişemedim...yetişemedim...

Takılmış plak misali aynı kelimeyi söylemeye devam etti...
Odanın kapısı açıldı, hastane doktorlarından biri içeri girdi;

-Kendine gelmiş hastamız..Orhancım polisler ifade için geldiler, dışardalar..İfade verebilecek durumda mı?

Orhan hala kendine kendine mırıldanmaya devam eden Sare'ye bakarak, olumsuzca başını salladı...

Doktor Sare'nin yanına yaklaştı, yatağın kenarına ilişti..Yavaşça;

-Sare Hanım merhaba, Ben doktor Aziz...Kendinizi nasıl hissediyorsunuz?

Sare bakışlarını doktora çevirdi..Aynı boş bakışlar ve aynı cevap...

-Yetişemedim...

Doktor ayağa kalkıp Orhan'a başıyla 'gel' işareti yaparak kapıya yöneldi..

-Şokta henüz..Bir süre daha dinlensin..Hatta bu gece burda kalmasında fayda var.

-Tamam Azizcim...Ben diğer işlemleri bi halledeyim..Uğrarım yine...


-Aklın burda kalmasın...

Orhan kapının önünde bekleyen memura yaklaştı;

-Memur Bey ifade verebilecek durumda değil, yarın karakola uğrayıp ifade versek uygun mudur?
-Elbette..Soruşturmanın sağlığı için hanımefendinin ifadesi bizim için çok önemli..mutlaka bekliyoruz..
-Merak etmeyin, teşekkürler...

Y.A
Brittle

arkası yarın..