Cahiliye devrinde çocukları diri diri toprağa gömenleri cahil bilirdik biz!
Fakat çağımızda Cahillik bin başka şekilde ortaya çıkmakta.

Çağımın hakkını veremiyorum, bunun acısıyla kıvranmakta yüreğim.
Duydum ki küsmüşsün bizlere çocuk ! Söylesene, “seni dayına götürüyorum” deyip üzerine toprak atmamız daha mı masumca kalırdı, ki şimdi her gün öldürülüyorsun ?

Ağzımdan neler çıkıyor böyle !
İnanamıyorum kendime, çıldırmış olmalıyım !
Aman Allahım sen mukayyet ol aklıma !

Utanıyorum, bu çağın insanı olmaktan, çok utanıyorum.
Kalbimde açılan bu feryaddan nasıl sığınacağım Rabbime.

Dağlar taşlar dile geldiğinde, hala sukuta bürüne bilecek mi dillerimiz ?
Bağırlara basılan o taşlar, anlatsa hangi yüzle Rabbimin huzuruna çıkacağız?
Görmedik duymadık derken, bütün uzuvlarımız dile geldiğinde neyi inkar edeceğiz!
Aş yerine kaynatılan taşlar, dile gelse durabilecek miyiz kestiğimiz kurbanların arkasında ?

Ve bir yetimin başını okşamadan, yüzünü güldürmeden mi ayrılacağız bu dünyadan !

Ah be güzel çocuk, sen bizleri affet!